Bajka o pociągu Tomku: Tajemnica Zaczarowanej Stacji

— Bajka do czytania —

W małej, kolorowej stacyjce Złote Wzgórze mieszkał pociąg o imieniu Tomek. Miał okrągłe, wesołe oczy i lśniącą, niebieską kabinę, a na dachu małą, srebrną gwiazdkę, którą dostał od swojego dziadka, starego parowozu Stefana. Każdego ranka Tomek wyruszał w trasę, wożąc dzieci do szkoły, a wieczorem – z powrotem do domów. Ale najbardziej ze wszystkiego lubił, gdy mógł komuś pomóc. Pewnego dnia usłyszał, że na drugim końcu lasu, w Starym Dworcu, zgasło światło i mała kolejka linowa utknęła z przerażonymi pasażerami.

Tomek natychmiast zapiął pasy i ruszył w stronę Starego Dworca. Po drodze minął łąkę pełną świecących robaczków i most, pod którym płynęła szmaragdowa rzeka. Nagle usłyszał cichutki płacz. Zwolnił i zobaczył małego zajączka, który zgubił drogę do norki. – Wskakuj! – zawołał Tomek, otwierając drzwi. – Zabiorę cię bezpiecznie do domu. Zajączek uśmiechnął się i wskoczył do środka.

Kiedy dotarli do lasu, zajączek pokazał Tomkowi skrót przez tunel pod Starym Dębem. – Dziękuję, Tomku! – pisnął zajączek, wyskakując przy swojej norki. – Gdyby nie ty, błąkałbym się całą noc. Tomek poczuł, jak jego silnik bije szybciej z radości. Pomaganie innym naprawdę go uszczęśliwiało.

Gdy wjechał na Stary Dworzec, zobaczył, że kolejka linowa stoi nieruchomo, a w środku drży mała dziewczynka o imieniu Zosia. – Nie bój się, Zosiu! – zawołał Tomek. – Podjadę pod samą kabinę, a ty ostrożnie przejdziesz po moim dachu. Zosia otarła łzy i skinęła głową. Tomek podjechał najbliżej, jak mógł, i wyciągnął swoją małą drabinkę. Dziewczynka zeszła po niej prosto do jego ciepłej kabiny.

– Jesteś dzielna – powiedział Tomek, podając jej kocyk. – Gdzie mieszkasz? Zosia wskazała na biały domek na wzgórzu. Tomek ruszył, ale po chwili usłyszał trzask. Jego lewe koło ugrzęzło w błocie po deszczu. Próbował, próbował, ale nie mógł ruszyć. Wtedy z lasu wybiegły trzy wiewiórki i dwa jeże. – My ci pomożemy! – zawołały i zaczęły pchać z całych sił. Tomek zaskoczył i w końcu ruszył.

Gdy dotarli pod biały domek, Zosia uściskała Tomka i pobiegła do mamy. Mama Zosi uśmiechnęła się i powiedziała: – Dziękuję, Tomku. Jesteś prawdziwym bohaterem. Tomek poczuł, jak jego gwiazdka na dachu rozbłyska jaśniej. Wracając do swojej stacyjki, pomyślał, że najważniejsze to nie być najszybszym, ale tym, który zawsze służy pomocą.

Tej nocy, gdy Tomek stał w swojej szopie, patrzył na gwiazdy i myślał o przygodzie. Wiedział, że nawet mały pociąg może zrobić wielkie rzeczy, jeśli tylko ma dobre serce. Jego silnik cicho mruczał, a on zamknął oczy, słysząc szum wiatru i śpiew świerszczy. Był szczęśliwy, że mógł pomóc.