Pociąg Tomek i Gwiazda Niespodzianka

— Bajka do czytania —

Mały, niebieski pociąg o imieniu Tomek stał na stacji i czekał na swoją wieczorną misję. Maszynista pan Zając wręczył mu błyszczącą paczkę i powiedział: „Zawieź to na drugi koniec Doliny Szeptów, ale pamiętaj – nie spiesz się za bardzo”. Tomek gwizdnął radośnie i ruszył w drogę.

Tomek toczył się po szynach, a koła wydawały rytmiczne „tupu-tupu”. Wokół było już szaro, a pierwsze gwiazdy zaczynały mrugać z nieba. Nagle usłyszał cichutkie pukanie – to mały zajączek stał przy torach i płakał.

„Zgubiłem drogę do swojej norki” – wyznał zajączek, ocierając łapką mokry nosek. Tomek zatrzymał się i zmarszczył swoje pociągowe czoło. Miał przecież ważną paczkę, ale nie mógł zostawić smutnego zajączka. „Wskakuj do mojego wagonu” – powiedział ciepło. „Pomogę ci znaleźć dom”.

Jechali razem przez łąkę, a Tomek uważnie rozglądał się w poszukiwaniu norki. Po drodze spotkali starą sowę, która siedziała na gałęzi. „Kto puka do mojego drzewa?” – zapytała. „Szukamy domu zajączka” – odpowiedział Tomek. Sowa zastukała dziobem w pień i powiedziała: „Wasza norka jest za mostem, ale uwaga – most się chwieje”.

Tomek podjechał do mostu i zobaczył, że jedna deska jest złamana. Nie mógł przejechać, ale postanowił pomóc zajączkowi przejść pieszo. Wyciągnął swoją pociągową drabinkę, a zajączek ostrożnie przeskoczył nad dziurą. „Jesteś bardzo odważny” – pochwalił go Tomek.

Gdy zajączek dotarł do swojej norki, podskoczył z radości. „Dziękuję, Tomku! Gdyby nie ty, spałbym pod gwiazdami bez koca” – zawołał. Tomek uśmiechnął się parą – tak, pociągi też potrafią się uśmiechać. Potem szybko ruszył dalej, bo zrobiło się już ciemno.

Jechał przez las, a jego światła rozświetlały mrok. Nagle zobaczył spadającą gwiazdę – to Gwiazda Niespodzianka! Błysnęła tuż obok torów. Tomek zatrzymał się i ostrożnie podniósł ją swoją łyżką. Była ciepła i migotała jak małe słoneczko.

W końcu dotarł do Doliny Szeptów. Na stacji czekała grupka małych pociągów. „Przyjechałeś! Myśleliśmy, że się zgubiłeś” – pisnęła lokomotywa Lila. Tomek oddał paczkę, a gdy ją otworzyli, w środku było tysiące malutkich światełek – to były gwiazdki dla wszystkich pociągów, żeby zawsze miały światło w sercu.

Tomek rozdał gwiazdki każdemu, a potem wyruszył w powrotną drogę. Zmęczony, ale szczęśliwy, wrócił do swojej stacji. Na niebie świeciły już miliony gwiazd, a jedna z nich – Gwiazda Niespodzianka – świeciła najjaśniej. Tomek zamknął swoje pociągowe oczy i szepnął: „Dobranoc, świecie”. I zasnął spokojnie pod kołderką z oparów i snów.