Bajka o pociągu Tomku

— Bajka do czytania —

W małej stacyjce na skraju lasu mieszkał pociąg o imieniu Tomek. Był to nieduży, ale bardzo pracowity pociąg, który każdego dnia woził pasażerów i towary z jednego końca doliny na drugi. Tomek uwielbiał swoją pracę – gwizdał wesoło, gdy tylko ruszał w trasę, a jego kółka stukały radośnie po szynach.

Pewnego popołudnia, kiedy Tomek wracał z ostatniego kursu, usłyszał ciche pochlipywanie. Zatrzymał się przy torach i zobaczył małego zajączka, który siedział na kamieniu i płakał.

„Co się stało, mały przyjacielu?” – zapytał Tomek łagodnym głosem. Zajączek podniósł zapłakane oczy. „Zgubiłem się” – wyszeptał. „Szukałem marchewek w lesie i nie mogę znaleźć drogi do domu.”

Tomek pomyślał chwilę. „Nie martw się – powiedział. – Wsiadaj do mojego wagonika, a ja cię odwiozę. Powiedz mi tylko, jak wygląda twój domek.” Zajączek opisał swój dom – małą chatkę z niebieskimi okiennicami, otoczoną żółtymi kwiatkami.

Tomek ruszył w trasę. Mijał łąki, lasy i strumyki, a zajączek wypatrywał znajomych miejsc. Po kilku minutach zajączek krzyknął: „Tam, tam! Widzę swój domek!” Rzeczywiście, zza wzgórza wyglądała chatka z niebieskimi okiennicami.

Zajączek podziękował Tomkowi i skoczył do swojego domku, gdzie mama czekała z gorącą herbatą. Tomek poczuł wielką radość. Pomaganie innym sprawiło, że jego serce stało się ciepłe jak para z komina.

Gdy zapadł zmrok, Tomek wrócił do swojej stacyjki. Na niebie pojawiły się gwiazdy, a księżyc wszedł nad las. Tomek zamknął swoje kółka i powiedział cicho: „Dobranoc, świecie.” Wszyscy w dolinie zapadli w spokojny sen.

Wiatr szepnął do szyn, a gwiazdy zaczęły mrugać do Tomka. On uśmiechnął się, czując, że każda dobra podróż kończy się w ciepłym miejscu na ziemi – nawet jeśli to tylko mała stacyjka na skraju lasu.