Pociąg Franek i zagubiony miś

— Bajka do czytania —

Mały pociąg Franek mieszkał w zajezdni pełnej innych pociągów. Każdego dnia z wielkim hukiem i gwizdem pędził po torach, bo bardzo lubił się spieszyć. Ale pewnego dnia wydarzyło się coś, co sprawiło, że Franek zwolnił i zobaczył coś ważnego.

Franek był czerwonym pociągiem z dużymi kołami i błyszczącym gwizdkiem. „Czuj, czuj, czuj!” – wołał radośnie, gdy mknął przez łąki i lasy. Inne pociągi mówiły: „Franku, zwolnij trochę!” Ale Franek tylko się śmiał i pędził dalej.

Pewnego popołudnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Franek jechał szybciej niż zwykle. Nagle usłyszał cichutkie wołanie: „Pomocy! Pomocy!”. Zatrzymał się gwałtownie i zobaczył małego, pluszowego misia siedzącego na torach.

Miś był cały zabrudzony i trząsł się ze strachu. „Zgubiłem się – powiedział cicho. – Szukam mojego domu, ale nie wiem, którędy iść.” Franek poczuł, że jego serce robi się ciepłe. „Wsiadaj, misiu! Pomogę ci znaleźć drogę.”

Franek jechał teraz powoli, żeby miś mógł wyglądać przez okno i rozglądać się za znajomymi miejscami. Minęli zieloną łąkę, potem most nad strumykiem, a na końcu las pełen sosen. „To tutaj!” – zawołał nagle miś. „Mój domek jest przy starej jabłoni!”

Franek ostrożnie zatrzymał się obok drzewa. Z domku wybiegła mama misia i przytuliła go mocno. „Dziękuję, pociągu Franku!” – powiedziała. Franek uśmiechnął się szeroko. „Nie ma sprawy – odparł. – Pomaganie jest fajniejsze niż pędzenie.”

Gdy wracał do zajezdni, nie spieszył się wcale. Patrzył na gwiazdy, które powoli pojawiały się na niebie, i czuł się szczęśliwy. Inne pociągi zdziwiły się: „Franku, dlaczego jedziesz tak wolno?” A Franek odpowiedział: „Bo czasem warto zwolnić, by zobaczyć coś ważnego.”

Tej nocy Franek zaparkował w swoim boksie, zamknął oczy i słuchał cichego szumu wiatru. Gwiazdy migotały nad nim, a on myślał o misiu i o tym, jak dobrze jest pomagać. Powoli zapadł w spokojny sen, a jego gwizdek nawet nie pisnął ani razu.