Bajka o pociągu, który uczył się czekać

— Bajka do czytania —

Mały, niebieski pociąg o imieniu Tomek pędził po torach, gwiżdżąc wesoło: „Tu-tu! Tu-tu!”. Miał ważne zadanie – zawieźć pasażerów na drugi koniec lasu. Ale Tomek był bardzo niecierpliwy. Chciał jechać szybko, szybko, szybko!

Na stacji czekały już zwierzątka: miś, zajączek i mała sowa. Wsiadły do wagoników, a Tomek już miał ruszyć, gdy usłyszał cichutki głosik: „Poczekaj, proszę!”. To była mała myszka, która biegła z daleka, niosąc w łapkach kawałek sera.

Tomek westchnął: „Ojej, znów ktoś się spóźnia! Nie lubię czekać!”. Ale maszynista, stary, mądry dzwonek, powiedział: „Poczekajmy chwilę. Każdy czasem potrzebuje pomocy.” Tomek fuknął parą, ale zatrzymał się.

Myszka wdrapała się do wagonika, zdyszana i szczęśliwa. „Dziękuję!” – pisnęła. Pociąg ruszył, ale po chwili na torach pojawiła się przeszkoda – wielka gałąź. „Trzeba ją odsunąć!” – zawołał miś. Wszyscy wysiedli i razem, powoli, odsunęli gałąź.

Tomek znów chciał gnać, ale zobaczył, że zajączek zgubił marchewkę. „Poczekajmy, poszukamy!” – powiedziała sowa. Tomek westchnął, ale zatrzymał się. Zajączek znalazł marchewkę pod siedzeniem i uśmiechnął się szeroko.

Gdy dojechali na miejsce, słońce zachodziło na różowo. Wszyscy wysiedli, dziękując Tomkowi. „Dziękujemy, że na nas czekałeś!” – powiedzieli. Tomek poczuł ciepło w swoim silniku. Czekanie wcale nie było takie złe – dzięki niemu nikt się nie zgubił i wszyscy byli razem.

Tomek wrócił do zajezdni, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Zamknął swoje wielkie, okrągłe oczy i szepnął: „Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, przyjaciele.” I zasnął spokojnie, cichutko sapiąc parą.