Bajka o pociągu, który uczył się czekać

— Bajka do czytania —

Mały, czerwony pociąg o imieniu Tuktuk mieszkał w kolorowej lokomotywowni. Każdego ranka budził się z uśmiechem i parskaniem: „Czuj, czuj! Czas na przygodę!”.

Pewnego dnia Tuktuk dostał ważne zadanie: miał zawieźć pluszowego misia do miasteczka zabawek. Wsiadł więc na szyny i pognał przed siebie, aż koła stukały: stuk-puk, stuk-puk.

Po drodze spotkał małego zajączka, który płakał na łące. „Dlaczego płaczesz?” – zapytał Tuktuk. „Zgubiłem drogę do domu” – odpowiedział zajączek. Tuktuk chciał jechać dalej, ale pomyślał: „Może jednak warto pomóc?”.

Zatrzymał się i poczekał, aż zajączek wsiądzie do jego wagonika. Razem pojechali przez pole słoneczników, aż znaleźli domek zajączka. „Dziękuję!” – zawołał zajączek, machając łapką.

Tuktuk ruszył dalej, ale na moście zobaczył jeżyka, który niósł wielkie jabłko. „Pomóż mi, proszę!” – poprosił jeżyk. Tuktuk znów się zatrzymał, otworzył drzwi i pomógł włożyć jabłko do wagonu. „Jesteś dobrym pociągiem” – powiedział jeżyk.

Gdy Tuktuk dotarł wreszcie do miasteczka, był już wieczór. Miś czekał cierpliwie na stacji. „Przepraszam, że się spóźniłem” – powiedział Tuktuk. „Nie szkodzi” – odparł miś. „Ważne, że jesteś. Pomaganie innym jest najważniejsze”.

Tuktuk zrozumiał, że czasem warto się zatrzymać i poczekać. Nawet jeśli się spóźnisz, przyjaciele i tak będą szczęśliwi, że jesteś.

Wieczorem Tuktuk wrócił do swojej lokomotywowni. Gwiazdy świeciły nad dachem, a on zamknął oczy i cichutko zasyczał: „Czuj… czuj… dobranoc”. Wszystkie światła zgasły, a on zasnął spokojnie, marząc o nowych przygodach.