Bajka o pociągu, który uczył się czekać

— Bajka do czytania —

W małej stacyjce pod błękitnym niebem mieszkał sobie mały, niebieski pociąg o imieniu Tomek. Tomek bardzo lubił jeździć po torach i głośno pogwizdywać: „Ciu, ciu, ciu!”. Każdego dnia woził wesołe zwierzątka z jednej stacji na drugą.

Pewnego ranka Tomek dostał ważne zadanie. Miał zawieźć małego zajączka Kicusia do jego babci na drugi koniec lasu. „Pędźmy szybko, pędźmy!” – wołał Tomek i już chciał ruszyć z miejsca.

Lecz nagle na torach pojawiła się pani Wiewiórka z wielkim workiem orzechów. „Pomóż mi, Tomku, proszę! Nie dam rady sama tego udźwignąć” – poprosiła. Tomek westchnął: „Ale ja się spieszę!”.

Wtedy zajączek Kicuś szepnął mu do ucha: „Może jednak warto się zatrzymać? Pani Wiewiórka wygląda na zmęczoną”. Tomek pomyślał chwilę, a potem otworzył drzwi i zaprosił wiewiórkę do środka.

„Dziękuję ci, Tomku! Jesteś bardzo miły” – powiedziała wiewiórka, kładąc orzechy na półce. Tomek poczuł, że w jego serduszku zrobiło się ciepło i przyjemnie. „Ciu, ciu! Ruszamy!” – zawołał wesoło.

Po drodze spotkali jeszcze jeżyka, który zgubił drogę do domu. Tomek znów się zatrzymał, by pomóc. „Nie szkodzi, że trochę później dojedziemy” – pomyślał. I rzeczywiście – wszyscy dotarli szczęśliwie na miejsce.

Wieczorem, gdy Tomek wrócił do swojej stacyjki, gwiazdy świeciły na niebie jak małe latarenki. „Byłem dziś wolniejszy, ale pomogłem innym” – szepnął do swojego maszynisty. I zasnął cichutko, kołysany przez nocny wiatr.

Od tej pory Tomek wiedział, że czasem warto zaczekać i pomóc komuś w potrzebie. Bo najważniejsza jest nie szybkość, ale dobre serce. A gdy zapadał zmrok, wszystkie pociągi na stacji spały spokojnie pod gwiazdami.