Bajka o pociągu Tuktuku

— Bajka do czytania —

W małej, kolorowej stacyjce mieszkał sobie pociąg o imieniu Tuktuk. Był mały, niebieski i miał okrągłe, wesołe oczka. Tuktuk uwielbiał jeździć po torach i mówić „tuk, tuk, tuk”.

Każdego ranka Tuktuk budził się, gdy słońce delikatnie zaglądało do jego budki. „Dzień dobry, świecie!” – mówił cichutko i ruszał w swoją pierwszą podróż. Tor był gładki, a wokół rosły żółte kwiatki.

Pewnego dnia Tuktuk spotkał na stacji małego misia. Miś płakał, bo zgubił swoją ulubioną czerwoną piłkę. „Nie martw się” – powiedział Tuktuk – „Pomogę ci jej szukać”. I ruszyli razem wzdłuż torów.

Szukali pod mostkiem, za drzewem, a nawet koło wielkiego kamienia. Nagle Tuktuk zobaczył coś czerwonego pod ławką. „O, tam!” – zawołał. Miś podbiegł i uściskał swoją piłkę. „Dziękuję, Tuktuku!” – powiedział z uśmiechem.

Od tej pory miś często odwiedzał Tuktuka. Razem jeździli na wycieczki, a Tuktuk zawsze czekał na niego na stacji. „Tuk, tuk, tuk – jesteś moim najlepszym przyjacielem” – mruczał pociąg, a miś się śmiał.

Pewnego wieczoru Tuktuk powiedział do misia: „Widzisz, jak fajnie jest pomagać? Dzielenie się sprawia, że serduszko robi się ciepłe i radosne”. Miś przytulił się do niebieskiej lokomotywy i ziewnął.

„Czas na sen” – szepnął Tuktuk. Położył się na torach, a gwiazdy na niebie zaczęły mrugać do niego. „Dobranoc, przyjacielu” – powiedział miś i zamknął oczka. Wokół zapanowała cisza, a Tuktuk cichutko zaturkotał: „tuk, tuk, dobranoc”.

I tak mały pociąg zasnął, śniąc o kolejnych przygodach, a wszystkie dzieci na świecie też poszły spać, bo wiedziały, że jutro znów będzie wesoło i kolorowo.