Pociąg Lulu i ciężkie wagony

— Bajka do czytania —

W małej stacyjce pod lasem mieszkała niebieska lokomotywa o imieniu Lulu. Każdego ranka puszczała parę, wołała "Fu fuu!" i ruszała wesoło po torach. Dziś czekało ją ważne zadanie – musiała przewieźć wielki stos zabawek na drugi koniec miasteczka.

Lulu podjechała pod magazyn i zobaczyła aż pięć ciężkich, czerwonych wagonów pełnych pluszowych misiów, klocków i piłek. "Ojej, jakie ciężkie!" – westchnęła. Spróbowała pociągnąć wszystkie na raz, ale koła tylko kręciły się w miejscu, a para buchnęła głośnym psyyyyk!

"Może uda się z mniejszym ładunkiem?" – pomyślała. Lulu odczepiła dwa wagony i ruszyła. Szarpnęła, zafrędziła, ale i tak jechała bardzo wolno. "Nie dam rady sama" – zasmuciła się.

Pojechała do lokomotywy Bartka, który woził węgiel. "Bartku, pomożesz mi?" – zapytała. "Przepraszam, Lulu, mam pełne składy i ani chwili czasu" – odpowiedział i pognał dalej. Spotkała jeszcze Ole, zieloną lokomotywę, ale ta spieszyła się na przegląd.

Usiadła smutna na bocznym torze. Wtedy usłyszała cichutkie: "Czy mogę pomóc?" To była mała, żółta drezynka o imieniu Kłębek. Była malutka, ledwo się toczyła, ale miała dobre serce. "Ciebie wysadzę w powietrze, a ty mała?" – zastanowiła się Lulu.

Kłębek podjechał bliżej i zaproponował: "A gdybyśmy połączyli siły? Ja pcham z tyłu, ty ciągniesz z przodu". Lulu się uśmiechnęła – jeszcze nigdy nie próbowała. Podpięły się do wagonów. "Raz, dwa, trzy!" – zakrzyknęły i ruszyły. Wagony zaskrzypiały, ale potoczyły się gładko!

Wszystkie zabawki szczęśliwie dotarły do przedszkola. Panie i dzieci machały Lulu i Kłębkowi. "Dziękuję, mały przyjacielu" – powiedziała Lulu. "Bez ciebie bym nie dała rady". Od tej pory zawsze pomagały sobie nawzajem.

Gdy słońce schowało się za wzgórze, Lulu wjechała do ciepłej remizy. Zamknęła oczy i słuchała cichego stukotu kół we śnie. Nad stacją zapaliły się pierwsze gwiazdy. Dobranoc, Lulu – szepnął wiatr.