Bajka o pociągu, który uczył się cierpliwości

— Bajka do czytania —

W małej stacyjce名为 Kolejkowo mieszkał mały niebieski pociąg o imieniu Tomek. Tomek uwielbiał gnać po torach, puszczając radosny dymek z komina. Ale czasami bywał niecierpliwy. Gdy tylko nadjeżdżały wagony, krzyczał: Szybciej, szybciej, chcę być najszybszy!

Pewnego dnia Tomek dostał ważne zadanie. Miał przewieźć ze stacji Słonecznej cały ładunek uśmiechów do stacji Błękitnej. To była daleka trasa, ale Tomek był zachwycony. Wsiadł na tory i gwizdnął głośno. Już nie mógł się doczekać, by pomknąć przed siebie.

Jego przyjaciel, stary parowóz Stefan, spojrzał na niego z uśmiechem. Tomku, pamiętaj, że podróż to nie tylko cel, ale i droga. Czasem warto przystanąć i popatrzeć na świat – powiedział ciepło. Tomek nie słuchał. Przecież on kochał prędkość!

Wyjechał ze stacji z wielkim impetem. Mijał lasy, łąki i małe domki. Ale po chwili zauważył, że na torach leży stary liść. Tomek biegał tak szybko, że nie zdążył go ominąć – liść utknął w kółkach i pociąg stanął. Puf, puf – zaciął się Tomek niezadowolony.

Mały silniczek w jego brzuchu zaczął stukać, a Tomek robił się coraz bardziej smutny. Chciał być najszybszy, a teraz utknął w środku niczego. Wtedy dobiegł go głos małej wiewiórki, która mieszkała w lesie. Hej, pociągu, nie martw się, wszystko będzie dobrze – powiedziała. Może po prostu odpocznij chwilę?

Tomek westchnął. Nie miał wyboru. Zamknął oczy i poczuł wiosenny wiatr. Usłyszał śpiew ptaków i szum drzew. Wtedy zrozumiał, że Stefan miał rację. Kiedy przestał się spieszyć, zobaczył, jak piękny jest świat wokół niego. Liść po chwili odpadł sam, a Tomek mógł ruszyć dalej.

Pozostałą część trasy jechał wolniej. Mijał dzieci machające na peronach, pola pełne kwiatów i rzeki lśniące w słońcu. Na stacji Błękitnej wręczył uśmiechy rodzinom, które czekały z otwartymi ramionami. Wszyscy dziękowali mu za przewóz, a Tomek czuł się szczęśliwy jak nigdy.

W drodze powrotnej Tomek zatrzymał się przy wiewiórce. Dziękuję, że nauczyłaś mnie cierpliwości – powiedział. Od tamtej pory Tomek nigdy się nie spieszył. Wiedział, że najważniejsze jest to, co dzieje się po drodze, a nie tylko metą podróży.