Bajka o pociągu Tomku

— Bajka do czytania —

W małej zajezdni na skraju wesołego miasteczka mieszkał pociąg o imieniu Tomek. Był niebieski, błyszczący i miał okrągłe, radosne oczy. Każdego ranka z uśmiechem witał się z zajączkami biegającymi po torach. Dziś dostał ważne zadanie – przewieźć wielki ładunek książek do nowej biblioteki dla dzieci.

Tomek bardzo się ucieszył, bo uwielbiał wozić rzeczy, które sprawiają radość. Pamiętał, jak sam lubił słuchać bajek czytanych przez maszynistę Stefana. „Dziś ja sprawię, że inne dzieci będą szczęśliwe” – pomyślał i zagwizdał wesoło. Ładunek starannie zapakowano do jego wagoników: czerwonego, żółtego i zielonego.

Ruszył w trasę, sunąc po błyszczących szynach. Wkoło kwitły polne kwiaty, a ptaki nuciły poranne piosenki. Nagle Tomek usłyszał ciche popiskiwanie. Zwalniając, zobaczył małego liska, który utknął łapką w szczelinie toru. Lisek płakał i trząsł się ze strachu. Tomek zatrzymał się natychmiast.

– Nie bój się, pomogę ci – powiedział miękko Tomek. Ostrożnie obrócił swój pociągowy dziób i delikatnie, za pomocą małej dźwigni, uwolnił łapkę liska. Lisek podskoczył z radości. – Dziękuję, Tomku! – zawołał i pobiegł w stronę lasu. Tomek uśmiechnął się, ale przyspieszył, bo spieszył się do biblioteki.

Po kilku minutach na drodze pojawiła się pani w czerwonej sukience, niosąca ciężkie kosze z owocami. – Och, jak ja bym chciała, by ktoś podwiózł te kosze na targ! – westchnęła. Tomek pomyślał o książkach, o dzieciach, o zegarze. Jednak widząc zmęczoną panią, otworzył swój mały wagonik. – Proszę wsiadać! – powiedział.

Pani wsiadła z koszami, a Tomek pojechał dalej. Po drodze zatrzymał się jeszcze, by pomóc mrówkom przejść przez szyny – rozłożył mały mostek ze swojej skrzynki narzędziowej. Mrówki podziękowały mu wesołym mruganiem czułków. Tomek czuł, że czas ucieka, ale jego serce było coraz cieplejsze.

Gdy wreszcie dotarł do biblioteki, zobaczył tłum dzieci czekających z niecierpliwością. Bibliotekarka pani Róża spojrzała na zegarek i uśmiechnęła się. – Jesteś spóźniony, Tomku, ale widzę, że po drodze działy się dobre rzeczy. Dzieci nie gniewają się – dodała, widząc uśmiechnięte buzie. Tomek opuścił książki, a dzieci klasnęły.

Wtedy z tłumu wyszły lisek, pani z targu i mrówki. Każdy przyniósł coś dla Tomka: lisek – błyszczący kamyk, pani – soczyste jabłko, mrówki – malutkie ciasteczko. Tomek poczuł, że najważniejsze nie jest to, by być pierwszym, ale by być dobrym. Od tego dnia w miasteczku wszyscy mówili: „Jeśli potrzebujesz pomocy, wezwij pociąg Tomek”.

Wieczorem, gdy zapadł zmrok, Tomek wrócił do zajezdni. Maszynista Stefan pogłaskał go po stalowym boku. – Byłeś dzielny, mały przyjacielu – szepnął. Tomek zamknął oczy, a w jego myślach tańczyły książki, uśmiechy dzieci i przyjaźnie. Wiedział, że wartości, które mają w sercu, sprawiają, że świat staje się piękniejszy.