Bajka o pociągu, który uczył się czekać

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Zatorowo, gdzie wszystkie domki były pomalowane na żółto, a dachy miały kształt lokomotyw, mieszkała mała lokomotywa o imieniu Tomek. Tomek był niebieski, błyszczący i bardzo, bardzo niecierpliwy.

Każdego ranka Tomek budził się z myślą: „Dziś pojadę szybciej niż wczoraj!”. Stukał kołami na torach, parskał parą i pędził przez łąki, zostawiając za sobą kłęby dymu. Ale pewnego dnia na stacji pojawił się nowy rozkaz: „Na moście trzeba czekać, aż przejdą zwierzęta”.

Tomek zatrzymał się gwałtownie. Z mostu schodziła powoli rodzina jeży. „Pośpieszcie się!” – huknął Tomek. Jeżyk zawstydził się i schował pod liść. Wtedy z lasu wyszedł stary, mądry dąb – pan Dębowski. „Mała lokomotywo, czasem warto zwolnić, by zobaczyć, co ważne” – powiedział cicho.

Tomek nie zrozumiał. Następnego dnia znów pędził, aż zahaczył o wózek z malinami pani Borsukowej. Wszystkie maliny się rozsypały. Tomek zawstydził się i pomógł je pozbierać. „Przepraszam” – szepnął. Pani Borsukowa uśmiechnęła się: „Cierpliwość to siła, nie słabość”.

Od tego dnia Tomek postanowił ćwiczyć czekanie. Nauczył się zatrzymywać przed przejazdem, by przepuścić kaczkę z kaczuszkami. Gdy na torach leżał kamień, nie złościł się, tylko czekał, aż przyjaciele go usuną. Zauważył, że wtedy ma czas, by popatrzeć na chmury i posłuchać śpiewu ptaków.

Pewnego wieczoru na stację przyjechał mały pociąg towarowy, który zgubił drogę. Tomek, zamiast się spieszyć, zaprowadził go powoli do domu. „Dziękuję” – powiedział mały pociąg. Tomek poczuł ciepło w silniku. Zrozumiał, że pomaganie innym jest lepsze niż bycie najszybszym.

Kiedy słońce zachodziło, Tomek wracał do swojej szopy. Nie pędził już jak szalony. Jechał spokojnie, a koła nuciły mu kołysankę. W oknach domków zapalały się światła. Wszyscy machali do Tomka, a on odpowiadał delikatnym gwizdkiem: „Dobranoc, Zatorowo”.

Tomek wtoczył się do szopy, zamknął oczy i pomyślał: „Jutro też będę czekał, bo czekanie to nie strata czasu, to czas na bycie dobrym”. I zasnął, a nad nim na niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy, które wyglądały jak małe, cierpliwe światełka na torach nocy.