Mała lokomotywa i zgubiony ładunek

— Bajka do czytania —

W małej stacyjce Złote Wzgórze mieszkała mała lokomotywa o imieniu Rufi. Rufi był najmniejszym pociągiem w całej okolicy, ale miał wielkie serce i zawsze chciał być użyteczny. Każdego ranka ustawiał swoje wagoniki i sprawdzał, czy wszystko działa jak należy.

Pewnego dnia Rufi dostał ważne zadanie: miał przewieźć wielki, czerwony ładunek do miasta Tęczowa Dolina. – To bardzo pilne! – powiedział naczelnik stacji. – Musisz dotrzeć przed zachodem słońca. Rufi z dumą zagwizdał i ruszył w drogę, sunąc po błyszczących szynach.

Po kilku kilometrach usłyszał cichy płacz. To była mała sarenka, która stała przy torach i ocierała łezkę. – Zgubiłam się – szepnęła sarenka. – Nie mogę znaleźć mamy. Rufi zatrzymał się i pomyślał o pilnym ładunku. Ale serce podpowiedziało mu, że nie może zostawić sarenki samej.

Rufi otworzył drzwi swojej kabiny i zaprosił sarenkę do środka. – Pojedziesz ze mną, a po drodze poszukamy twojej mamy – powiedział ciepło. Sarenka uśmiechnęła się i wsiadła. Rufi jechał wolniej, wypatrując pośród drzew znajomej sylwetki.

Nagle zauważył starego dzięcioła siedzącego na słupie telegraficznym. – Czy widziałeś mamę sarenki? – zapytał Rufi. Dzięcioł zastukał w drewno i powiedział: – Widziałem ją niedaleko, za zakrętem, koło mostu na rzecze. Rufi podziękował i ruszył w tamtą stronę.

Za zakrętem stała zaniepokojona mama sarenki. Gdy zobaczyła swoją córeczkę, podbiegła i przytuliła ją mocno. – Dziękuję, mała lokomotywo! – zawołała. Rufi poczuł ogromną radość. Ale nagle przypomniał sobie o czerwonym ładunku i pośpieszył dalej, ile sił w kołach.

Kiedy dotarł do Tęczowej Doliny, słońce już zachodziło. Na peronie czekał naczelnik z uśmiechem. – Spóźniłeś się, ale to w porządku – powiedział. – Słyszałem, że pomogłeś sarence. Pomaganie innym jest ważniejsze niż pośpiech. Rufi westchnął z ulgą i uśmiechnął się szeroko.

Tej nocy Rufi stał cicho w zajezdni, a na niebie świeciły gwiazdy. Sarenka i jej mama pomachały mu z daleka. Rufi zamknął oczy i pomyślał: „Nawet mała lokomotywa może zrobić wielkie rzeczy, gdy ma dobre serce”. Potem znużony, ale szczęśliwy, zasnął przy dźwiękach cykad.