Żabki w rytmie wody

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym stawie, otoczonym trzcinami i szuwarami, mieszkały żabki. Każdego ranka skakały po liściach lilii i pluskały się wesoło. Najmłodsza z nich, Feliks, uwielbiał wodę, ale czuł się trochę niezdarnie, gdy skakał sam. Jego skoki były niezgrabne, a pluski za głośne.

Pewnego dnia starsza żabka Zosia zaproponowała: „Spróbujmy pływać razem, w rytm muzyki krykieta!” Feliks zdziwił się: „Co to znaczy pływać razem?” Zosia uśmiechnęła się: „To jak taniec w wodzie – poruszamy się zgodnie, płynnie i lekko.”

Zebrali się wszyscy – duże i małe żabki. Stanęły w rzędzie na wielkim kamieniu. Zosia zaczęła nucić melodię, a one wskakiwały do wody jedna po drugiej. Feliks patrzył z boku, niepewny. Gdy przyszła jego kolej, wpadł z głośnym „plum!” i zniknął pod wodą.

„Nie martw się” – powiedziała Zosia, pomagając mu wypłynąć. „Chodzi o to, żeby czuć rytm i patrzeć na innych. Razem tworzymy obraz jak mozaika z kolorowych kamyków.” Feliks zamknął oczy i wsłuchał się w plusk wody oraz śpiew świerszczy.

Z każdym skokiem czuł się pewniej. Żabki poruszały się jak jedno wielkie serce – to skakały razem, to nurkowały, to rozkładały łapki na boki. Ich ruchy były płynne i miękkie, a woda lśniła w promieniach słońca. Feliks poczuł, że jest częścią czegoś wyjątkowego.

Wieczorem, po całym dniu pływania, Feliks był zmęczony, ale szczęśliwy. Leżał na dużym liściu lilii, a nad nim rozpościerało się granatowe niebo. Jego mama usiadła obok i pogłaskała go po główce. „Widziałam, jak pięknie pływaliście” – szepnęła. Feliks uśmiechnął się sennie.

„Mamo, dlaczego tak dobrze się czuję, kiedy jesteśmy razem?” – zapytał. Mama odpowiedziała cicho: „Bo kiedy działamy razem, nawet najprostsze ruchy stają się magią. Jak gwiazdy na niebie – każda świeci sama, ale razem tworzą drogę mleczną.” Feliks spojrzał w górę i westchnął. Zamknął oczy, a plusk wody i śpiew krykieta ukołysały go do snu.

Tej nocy żabce śniły się srebrzyste fale i taniec w rytm księżycowego blasku. W stawie zapanowała cisza, tylko gwiazdy mrugały porozumiewawczo, jakby mówiły: „Śpij dobrze, mała żabko. Jutro znów zatańczymy razem.”