Bajka o plastelinie dla 6-latka

— Bajka do czytania —

W głębokim, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między drzewami, mieszkał mały ryś o imieniu Rysio.

Rysio miał jedną, wielką pasję – uwielbiał lepić z plasteliny. W swojej norce trzymał kolorowe kostki: czerwoną jak poziomki, niebieską jak niebo i żółtą jak mlecze. Każdego dnia tworzył małe cuda: ślimaki, gwiazdy, a nawet miniaturowe drzewka. Leśne zwierzęta często przychodziły podziwiać jego prace.

Pewnego słonecznego popołudnia Rysio wybrał się na spacer nad strumyk, zabierając ze sobą ulubione plasteliny. Po drodze spotkał wiewiórkę Kasię, która poprosiła go o pomoc w zbieraniu orzechów. Rysio chętnie pomógł, a gdy skończyli, z przerażeniem odkrył, że zgubił swoją plastelinę.

Zmartwiony przeszukał każdy krzaczek i każdy kamień, ale plastelina jakby zapadła się pod ziemię. Usiadł na mchu i ze smutkiem popatrzył na swoje puste łapki. – Bez plasteliny niczego nie stworzę – westchnął.

Wtedy z góry odezwała się mądra sowa Zosia: – Rysiu, czy na pewno potrzebujesz plasteliny, żeby tworzyć? Rozejrzyj się wokół – liście, szyszki, patyki, piórka – wszystko może stać się twoim materiałem! – Rysio spojrzał zdziwiony, ale w jego oczach zaczęła pojawiać się iskierka.

Zaczął zbierać wszystko, co znalazł pod łapkami. Z miękkiego mchu ulepił poduszkę, z patyków zbudował domek, a z piórek dodał dach. Z liści stworzył małe serduszko. Każdy element był inny, niezwykły i pachniał lasem.

Rysio zrozumiał, że wyobraźnia potrafi zmienić zwykłe rzeczy w coś cudownego. Nie potrzebował idealnych kostek plasteliny – wystarczyły mu dary lasu i odrobina kreatywności. Jego nowa praca była jeszcze piękniejsza, bo miała w sobie zapach przygody.

Gdy słońce schowało się za horyzont, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, zmęczony Rysio wrócił do swojej norki. Położył się na mchu, zamknął oczy i uśmiechnął się do siebie. Wiedział, że jutro znów stworzy coś wspaniałego – z tego, co da mu las. I zasnął spokojnie, śniąc o kolorowych gwiazdach z plasteliny.