Bajka o plastelinie dla 4-latka

— Bajka do czytania —

W głębi zielonego lasu, gdzie promienie słońca tańczyły między drzewami, mieszkał mały zajączek. Pewnego dnia, skacząc po leśnej polanie, znalazł coś niezwykłego – kawałek miękkiej, kolorowej plasteliny. Pachniała przyjemnie i była ciepła w dotyku.

Zajączek nigdy wcześniej nie widział plasteliny. Obrócił ją w łapkach, ugniótł i poczuł, jak łatwo się formuje. – Zrobię z tego marchewkę! – zawołał radośnie. Ale gdy spróbował ulepić marchew, plastelina rozpadła się na kawałki. – Och, nie wychodzi – westchnął smutno.

Wtedy z pobliskiego dębu odezwała się mądra sowa. – Nie martw się, mały przyjacielu. Plastelina lubi, gdy się ją delikatnie gniecie i nadaje proste kształty. Spróbuj ulepić coś, co lubisz, choćby kulkę. Zajączek posłuchał rady sowy i zrobił małą, okrągłą kulkę.

– To dopiero początek! – pisnęła wiewiórka, która przyglądała się z gałęzi. – Zrób drugą kulkę, a potem połóż je jedna na drugiej. Zajączek zrobił tak, jak mówiła wiewiórka. I nagle z dwóch kulek powstał śmieszny bałwanek! Miał małe oczka z jagód i nos z patyczka.

Leśne zwierzęta zebrały się wokół. – Jaki ładny! – zachwycał się jeż. – A jak go nazwiesz? – zapytała sowa. Zajączek pomyślał chwilę. – To będzie Plastuś – powiedział z dumą. Wszyscy zaczęli klaskać, a zajączek poczuł, jak rośnie mu serce z radości.

– Widzisz? – szepnęła sowa. – Nie musisz być doskonały. Ważne, że tworzysz z serca i dzielisz się tym z innymi. Zajączek uśmiechnął się szeroko. Postawił Plastusia na mchu, a zwierzęta długo go podziwiały. Potem każde poszło do swojego domku, bo zbliżał się wieczór.

Zmęczony, ale szczęśliwy zajączek wrócił do swojej norki. Położył się na miękkim sianku i patrzył przez okno na gwiazdy. Jedna z nich mrugnęła do niego przyjaźnie. – Dobranoc, Plastusiu – szepnął zajączek. – Dobranoc, lesie. I zamknął oczy, słuchając cichego szumu drzew.