Bajka o dzielnym piratce i skarbie przyjaźni

— Bajka do czytania —

Dawno temu, na błękitnym morzu, pływał mały, wesoły statek piracki „Morska Muszelka”. Jego kapitanem była ośmioletnia Zosia, która nosiła opaskę na oku z koralików i zawsze uśmiechała się od ucha do ucha. Razem ze swoją załogą: papugą Pimpkiem i kotem Mruczkiem, wyruszyła w poszukiwaniu największego skarbu świata.

Pewnego słonecznego poranka Zosia spojrzała w swoją lunetę i zobaczyła małą, samotną wysepkę. „Ciekawa, co tam jest” – powiedziała do Pimpka, który przysiadł jej na ramieniu. Papuga zatrzepotała skrzydłami i zakrakała: „Skarb! Skarb!”. Mruczek przeciągnął się leniwie i zamruczał, bo właśnie obudził go głos kapitana.

Gdy podpłynęli bliżej, zobaczyli na plaży coś dziwnego – leżała tam stara, zakurzona butelka z kartką w środku. Zosia ostrożnie wyciągnęła papier i przeczytała: „Pomocy! Jestem uwięziony na Wyspie Mgieł, a klucz do mojej klatki zgubiłem w jaskini na drugim końcu wyspy”. Pod spodem był podpis: „Stary Pirat Barnaba”.

Zosia spojrzała na swoich przyjaciół. „Musimy mu pomóc” – powiedziała stanowczo. Mruczek zamruczał głośno, a Pimpek zakrakał: „Tak! Tak!”. Załoga wyruszyła w głąb wyspy. Szli przez gęsty las palm, które szeleściły przyjaźnie, i przeskakiwali przez małe strumyki. Po drodze spotkali kolorowe motyle, które pokazały im drogę do jaskini.

W jaskini było ciemno, ale Zosia zapaliła swoją latarenkę. Ściany lśniły od kropek świetlików. Nagle Pimpek zauważył pod kamieniem błyszczący klucz. „Doskonała robota!” – ucieszyła się Zosia. Wzięli klucz i pobiegli na drugi koniec wyspy, gdzie stała wielka klatka z drewna. Był w niej stary, siwy pirat z brodą jak wata cukrowa.

Barnaba uśmiechnął się szeroko, gdy Zosia otworzyła klatkę. „Dziękuję, dzielna piratko! Myślałem, że już nigdy nie zobaczę morza” – powiedział wzruszony. Zosia odparła: „Każdy potrzebuje przyjaciela. Chodź z nami na nasz statek!”. Barnaba zgodził się z radością. W drodze powrotnej opowiadał im historie o swoich podróżach, a Pimpek i Mruczek słuchali z zachwytem.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło nad morzem, Zosia i Barnaba usiedli na pokładzie „Morskiej Muszelki”. Kapitan wyciągnęła starą skrzynię, którą znalazła w jaskini. Otworzyli ją razem – w środku nie było złota ani diamentów, tylko list, w którym Barnaba napisał: „Największy skarb to przyjaciele. Dziękuję, że jesteście”.

Zosia przytuliła Barnabę, a Pimpek i Mruczek wskoczyli im na kolana. „Masz rację – powiedziała cicho – przyjaźń to skarb, który zawsze nosimy w sercu”. Tej nocy gwiazdy świeciły jasno, a statek kołysał się spokojnie na falach. Zosia zamknęła oczy, czując ciepło przyjaciół wokół siebie. Wszyscy zasnęli bezpiecznie, a morze nuciło im kołysankę o odwadze i dobroci.