Bajka o Pinokiu, który nauczył się być sobą

— Bajka do czytania —

Drewniany chłopiec o imieniu Pinokio mieszkał w warsztacie starego Dżeppetta. Miał długi nos, który rósł, gdy kłamał, i serce pełne marzeń. Pewnego dnia postanowił, że zostanie prawdziwym dzieckiem – takim, które zawsze mówi prawdę i robi wszystko dobrze. Ale czy na pewno o to chodziło?

Pinokio wstał wcześnie rano i postanowił, że dziś ani razu nie skłamie. – Będę doskonały – powiedział do swojego cienia na ścianie. Poszedł do szkoły, ale po drodze spotkał lisa, który chciał go namówić na psotę. – Powiedz, że idziesz do lekarza, a pójdziemy nad rzekę – szepnął lis. Pinokio zamknął oczy i powiedział: – Idę do szkoły. Nos mu uciekł w dół – ani o milimetr nie urósł.

W szkole pani nauczycielka zapytała, kto odrobił lekcje. Pinokio podniósł rękę, choć nie zrobił zadania. – Odrobiłem – powiedział cicho. Nos natychmiast urósł o trzy centymetry. Wszystkie dzieci się roześmiały. Pinokio poczuł, że robi się czerwony ze wstydu. – Dlaczego mi nie wierzycie? – zapytał ze łzami w oczach.

Po lekcjach Pinokio usiadł na ławce w parku. Obok przysiadła mała dziewczynka o imieniu Lila. – Dlaczego jesteś smutny? – zapytała. Pinokio opowiedział jej o swoim nosie i o tym, jak bardzo chce być prawdziwym, dobrym chłopcem. Lila uśmiechnęła się. – Wiesz, ja też czasami mówię nieprawdę, bo boję się, że mnie nie polubią. Ale potem czuję się gorzej.

Nagle zza krzaka wyskoczył lis i ukradł Lili jej ulubioną czerwoną piłkę. Dziewczynka zaczęła płakać. Pinokio bez namysłu pobiegł za lisem. – Oddaj! – krzyknął. Lis schował się za starym dębem. Pinokio stanął przed nim i powiedział: – Jeśli nie oddasz piłki, powiem wszystkim, że jesteś złodziejem. I to prawda! Nos ani drgnął.

Lis wzruszył ramionami i rzucił piłkę. – I tak nikt ci nie uwierzy, bo masz długi nos – zaśmiał się. Pinokio wrócił do Lili, oddał piłkę i westchnął. – Może on ma rację. Może nigdy nie będę prawdziwym dzieckiem. Lila położyła rękę na jego ramieniu. – Ale ty jesteś prawdziwy, bo zrobiłeś coś dobrego, nawet gdy było trudno. To ważniejsze niż idealny nos.

Wieczorem Pinokio wrócił do Dżeppetta. Stary stolarz przytulił go i powiedział: – Synku, nie musisz być doskonały. Wystarczy, że jesteś sobą. Pinokio spojrzał w lustro. Jego nos był zwyczajny, taki jak zawsze. I zrozumiał, że prawdziwość nie polega na tym, by nigdy nie popełniać błędów, ale na tym, by się do nich przyznawać i naprawiać je.

Tej nocy Pinokio zasnął spokojnie, a nad jego łóżkiem świeciła gwiazda. Była mała i cicha, ale dawała tyle ciepła, że drewniany chłopiec poczuł się najprawdziwszym dzieckiem na świecie. I choć czasem jeszcze kłamał, to wiedział, że najważniejsze jest to, co ma w sercu – odwaga, by być sobą.