Bajka o małej drewnianej skrzynce, która nauczyła się słuchać

— Bajka do czytania —

W małym, drewnianym domku na skraju lasu mieszkała mała skrzynka o imieniu Krzyś. Był zrobiony z jasnego dębu i miał okrągłe, błyszczące oczka z guzików.

Krzyś uwielbiał, gdy ludzie do niego mówili. Każdego dnia słuchał opowieści taty o tym, jak zbudowano most, i mamy o tym, jak piecze się chleb. Ale Krzyś miał też jedną wielką tajemnicę – bardzo chciał sam mówić, opowiadać własne historie.

Pewnego razu do domku przyszła mała dziewczynka o imieniu Zosia. Miała ze sobą kłębek wełny i igłę. – Krzyś, chcę ci zrobić nową, mięciutką poduszkę – powiedziała. Ale Krzyś nie słuchał. Myślał tylko o tym, jak by tu powiedzieć coś mądrego.

– Ja też umiem mówić! – krzyknął nagle Krzyś, choć wcale nie planował. – Wiem, jak się robi poduszki! Trzeba wziąć… – i zaczął opowiadać, ale Zosia pokręciła głową. – Nie, Krzyś, to nie tak. Najpierw trzeba słuchać, co ktoś mówi – odpowiedziała cicho.

Krzyś poczuł się smutny. Jego drewniane serce zaiskrzyło trochę. – A co, jeśli nigdy nie nauczę się słuchać? – zapytał siebie. I wtedy przypomniał sobie, jak tata opowiadał o moście – że najpierw trzeba posłuchać, jak wiatr wieje, by most był mocny.

Następnego dnia Krzyś postanowił poćwiczyć słuchanie. Gdy Zosia przyszła z nowym pomysłem, by zrobić mu małe okienko, Krzyś nie mówił. Słuchał uważnie, jak Zosia opowiada o tym, że okienko będzie pokazywać gwiazdy.

– To piękny pomysł – szepnął w końcu Krzyś. – Dziękuję, że mi o tym opowiedziałaś. Zosia uśmiechnęła się szeroko i zrobiła mu okienko. Od tej pory każdej nocy Krzyś patrzył przez nie na gwiazdy i słuchał, jak szumią drzewa.

Krzyś zrozumiał, że czasem najpiękniejsze, co można zrobić, to po prostu słuchać. I choć czasem chciało mu się mówić, wiedział już, że najpierw warto posłuchać innych.