Pinokio i mały ptaszek

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał drewniany chłopiec o imieniu Pinokio. Miał drewniane rączki, nogi i długi nos, który rósł, kiedy nie mówił prawdy. Pinokio bardzo chciał mieć przyjaciół, ale często zapominał o uczciwości.

Pewnego słonecznego poranka Pinokio pobiegł do lasu. Nagle usłyszał ciche ćwierkanie. Za krzakiem siedział mały, szary ptaszek, który płakał. "Zgubiłem swoje gniazdo! Nie mogę go znaleźć!" – powiedział ptaszek. Pinokio poczuł, że chce pomóc.

"Ja wiem, gdzie jest gniazdo!" – zawołał Pinokio, chociaż wcale nie wiedział. I wtedy jego nos zaczął rosnąć, dłuższy i dłuższy. "Ojej, znowu to samo" – pomyślał chłopiec i zrobiło mu się smutno.

Ptaszek spojrzał na długi nos i zapytał: "Czy na pewno wiesz? Twój nos rośnie jak gałąź!" Pinokio spuścił głowę. "Przepraszam, nie wiem. Chciałem tylko wyglądać mądrze" – przyznał cicho. Nos od razu stał się krótszy.

Wtedy z wysokiego drzewa sfrunęła mądra sowa. "Jeśli chcesz pomóc, zapytaj innych" – powiedziała łagodnie. Pinokio poszedł do wiewiórki, która wskazała mu drogę na polanę. Potem spotkał zająca, który zaprowadził go pod starą sosnę.

Pod sosną, wśród liści, leżało gniazdo. Ptaszek zaćwierkał radośnie: "To moje! Dziękuję, Pinokio!" Chłopiec uśmiechnął się szeroko. Poczuł, jak dobrze jest mówić prawdę i pomagać innym.

Wieczorem Pinokio wrócił do domu. W oknie świeciła lampka, a na stole czekała miseczka soczystych jabłek. Stary stolarz Ambroży pogłaskał go po głowie. "Jesteś dobrym chłopcem" – powiedział. Pinokio zamknął oczy, a przez okno wpłynęło srebrne światło księżyca. Wkrótce zasnął, a we śnie tańczył z ptaszkami na gałęziach. Dobranoc, Pinokio.