Pingwinek i gwiazda nad lodem

— Bajka do czytania —

Mały Pingwinek, którego mama nazywała Iskierką, po raz pierwszy miał wyruszyć z całą kolonią na wielką wędrówkę. Dotąd zawsze trzymał się blisko mamy, ale dziś poczuł w brzuchu dziwne łaskotanie – to była ciekawość zmieszana z odrobiną strachu.

Iskierka stał na skraju kry lodowej i patrzył, jak starsze pingwiny suną na brzuchach po gładkim lodzie, zostawiając za sobą srebrzyste ślady. "Ja też tak umiem!" – pomyślał, ale gdy spróbował, zsunął się w bok i wylądował nosem w zaspie. Dookoła rozległy się śmiechy innych małych pingwinów. Iskierce zrobiło się smutno, ale wtem podszedł do niego stary pingwin o siwej piersi, nazywany Dziadkiem Bryłą.

"Każdy mistrz zaczynał od upadku" – powiedział Dziadek Bryła i pokazał Iskierce, jak rozłożyć skrzydła, by złapać równowagę. Iskierka spróbował raz, drugi, a za trzecim prześlizgnął się kawałek dalej – prosto w ramiona mamy, która czekała z uśmiechem. "Widzisz? Już prawie ci wyszło" – szepnęła mama, a Iskierka poczuł, że wcale nie musi być idealny od razu.

Wędrówka trwała cały dzień. Słońce wisiało nisko, a śnieg skrzył się jak diamenty. Nagle Iskierka zobaczył coś ciemnego na horyzoncie – to była samotna skała wystająca z lodu. Zaciekawiony odszedł kilka kroków od grupy, by przyjrzeć się z bliska. Podskakiwał coraz dalej, aż nagle zorientował się, że wokół nie ma nikogo. Kolonia zniknęła za wzgórzem.

Serce Iskierki zabiło mocniej. "Mamo!" – zawołał, ale odpowiedział mu tylko wiatr. Przez chwilę chciał usiąść i zapłakać, ale przypomniał sobie radę Dziadka Bryły: "Kiedy się zgubisz, stań w miejscu i pomyśl, skąd przyszedłeś". Iskierka odwrócił się i zobaczył swoje ślady na śniegu – małe, okrągłe dołki prowadzące z powrotem.

Zaczął iść za swoimi śladami, a po drodze spotkał fokę, która wygrzewała się na krze. "Hej, mały, nie zgubiłeś się?" – zapytała foka łagodnym głosem. Iskierka skinął głową. Foka uśmiechnęła się i wskazała płetwą w prawo: "Twoi są tam, za tym pagórkiem. Ale wiesz, dobrze, że odważyłeś się pójść sam – to znaczy, że rośniesz". Iskierka podziękował i pobiegł we wskazanym kierunku.

Gdy dobiegł do kolonii, mama przytuliła go mocno. "Bałam się, ale wiedziałam, że dasz radę" – powiedziała cicho. Iskierka opowiedział o foczce i o tym, jak samodzielnie wrócił. Wieczorem, gdy wszystkie pingwiny ułożyły się do snu, Iskierka leżał na brzuchu i patrzył w niebo. Nad Antarktydą zapłonęły pierwsze gwiazdy – jedna z nich mrugała wyraźniej niż inne.

"To twoja gwiazda odwagi" – szepnęła mama, tuląc się do niego. Iskierka zamknął oczy i poczuł, jak ciepło wypełnia mu brzuszek. Wiedział, że jutro znów będzie próbował nowych rzeczy, a jeśli upadnie – po prostu wstanie. I tak, kołysany szumem morza i blaskiem gwiazd, zasnął spokojnie, śniąc o lodowych górach i nieskończonych ślizgawkach.