Pinokio i kolorowa piłka

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w niewielkim drewnianym domku, mieszkał mały chłopiec Pinokio. Stary, dobry Dżepetto zrobił go z kawałka sosnowego drewna. Pinokio był bardzo ciekawski i uwielbiał się bawić.

Pewnego ranka Dżepetto dał Pinokiowi prezent – małą, okrągłą piłkę. „To niezwykła piłka” – powiedział Dżepetto. „Ona zmienia kolory, gdy coś czujesz. Spróbuj się nią pobawić i zobacz, co się stanie.”

Pinokio wziął piłkę i wybiegł na podwórko. Rzucił nią wysoko i nagle piłka zrobiła się czerwona. „Ojej, dlaczego jesteś czerwona?” – zapytał Pinokio. Piłka nie odpowiadała, ale Pinokio poczuł, że jest zły, bo piłka potoczyła się w krzaki.

Przebiegł obok myszki, która bała się czerwonej piłki. Pinokio nagle zrobiło się smutno – to przez jego złość myszka uciekła. Spojrzał na piłkę, a ona zrobiła się niebieska. „Jesteś smutna…” – szepnął.

Wtedy przyszedł Dżepetto i przytulił Pinokia. „Wiesz, synku” – powiedział miękko – „każda emocja jest ważna. Gniew czy smutek też są w porządku. Ale czasem trzeba wziąć głęboki oddech, żeby wszystko wróciło do równowagi.” Pinokio wziął głęboki wdech i wydech.

Piłka zmieniła kolor na zielony – taki spokojny, jak liście na drzewach. Pinokio uśmiechnął się, wziął piłkę i poszedł podać myszce kawałek sera. Myszkę przestała się bać. Zielona piłka podskoczyła radośnie.

Wieczorem Dżepetto zapalił lampkę i usiadł przy łóżku Pinokia. Mówił: „Każdego dnia twoja piłka może być inna. Czerwona, niebieska, zielona. Pamiętaj tylko, że zawsze możesz zrobić spokojny oddech i wrócić do siebie.”

Pinokio położył piłkę obok poduszki. Była złota – taki kolor, gdy jesteś kochany. Zamknął oczy, a za oknem błyszczały gwiazdy. „Dobranoc, piłko. Dobranoc, tato.” I zasnął spokojnie.