Pingwinek i gwiaździsta noc

— Bajka do czytania —

Za wielkim, białym lodowcem, tam gdzie wiatr tańczy z śniegiem, żyła sobie kolonia pingwinów. Wśród nich był mały pingwinek Antek – zawsze wesoły w dzień, ale gdy słońce chowało się za horyzontem, robił się smutny i cichy.

Antek bał się nocy. Gdy zapadał zmrok, a niebo stawało się granatowe, chował się głęboko w swojej igloo. Mama próbowała go uspokoić: – Noc nie jest straszna, synku. Spójrz, jak pięknie migocą gwiazdy. Ale Antek zatykał oczy płetwami i szeptał: – Boję się ciemności. A jeśli coś tam czyha?

Pewnego wieczoru przyjaciel Antka, mała pingwinka Hela, zapukała do igloo. – Antek, wyjdź! Na niebie pojawiła się zorza polarna! Jest kolorowa jak wstążki! Antek nieśmiało wystawił dziób, ale zaraz cofnął głowę. – Nie dam rady – mruknął. Hela uśmiechnęła się i chwyciła go za płetwę. – Pójdziemy razem. Zobaczysz, będzie bezpiecznie.

Wyszli na śnieżną równinę. Antek drżał, ale Hela nie puszczała jego płetwy. I wtedy stało się coś niezwykłego. Nad ich głowami rozbłysły zielone i fioletowe smugi – zorza tańczyła po niebie jak żywa. Antek zapomniał o strachu. – Jaka piękna! – wyszeptał. – To dopiero początek – powiedziała Hela. – Pokażę ci gwiazdy.

Usiedli na lodowej górce. Hela wskazała płetwą w górę: – Widzisz tę jasną? To Gwiazda Polarna. Zawsze wskazuje drogę do domu. Antek spojrzał w niebo i nagle wszystkie gwiazdy wydały mu się przyjazne. – Dlaczego wcześniej ich nie widziałem? – zdziwił się. – Bo patrzyłeś tylko w dół – odpowiedziała łagodnie Hela.

Nagle usłyszeli głos mamy Antka. – Jesteście tu? – Przychodzę zobaczyć zorzę – krzyknął Antek radośnie. Mama przytuliła go i szepnęła: – Widzisz, noc może być przygoda. Antek uśmiechnął się. – Myślałem, że noc jest pusta, a ona pełna jest światełek!

Od tamtej pory Antek każdego wieczoru wychodził przed igloo. Czasem sam, czasem z Helą. Nauczył się nazywać gwiazdy i odnajdywać gwiazdozbiory. Strach zniknął jak śnieg w słońcu. Antek zrozumiał, że ciemność to nie wróg – to koc, pod którym chowają się najpiękniejsze skarby nieba.

Tej nocy, gdy wiatr ucichł, a śnieg przestał sypać, Antek leżał na plecach i patrzył w rozgwieżdżone niebo. Czuł się bezpieczny i spokojny. Zamknął oczy i pomyślał: „Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, miesiącu”. I zasnął, otulony blaskiem miliona małych światełek.