Pik-Pok i Tajemnicze Światło

— Bajka do czytania —

Daleko na południu, w krainie wiecznego śniegu i lodu, mieszkał mały pingwin o imieniu Pik-Pok. Miał mięciutkie, szare piórka i dwa błyszczące oczka, które zawsze patrzyły ciekawie na świat.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za lodowymi górami, a niebo stawało się fioletowe, Pik-Pok zobaczył coś niezwykłego. Spod grubej warstwy lodu biło delikatne, niebieskie światło. – Co to może być? – szepnął zdziwiony.

Pik-Pok podszedł bliżej i przyłożył dziób do lodu. Światło było ciepłe i migotało jak małe gwiazdy. – Muszę to sprawdzić! – powiedział sobie i zaczął delikatnie skubać lód pazurkami.

Ale lód był bardzo twardy. Pik-Pok pracował i pracował, aż zmarzł mu dziób. Wtedy przypomniał sobie o swojej przyjaciółce, foczce Róży, która zawsze pływała pod lodem. – Może mi pomoże! – pomyślał.

Pobiegł po Różę, a ta z uśmiechem zanurkowała pod lód. Po chwili wróciła z małym, świecącym kamykiem w pysku. – To kamień księżycowy – wyjaśniła. – Spadł z nieba i ogrzewa wodę, żeby rybki były szczęśliwe.

Pik-Pok był zachwycony. – Dziękuję, Różo! Gdybym próbował sam, nie dałbym rady. – Razem postanowili schować kamyk w bezpiecznym miejscu, aby każdej nocy świecił dla wszystkich zwierząt.

Od tamtej pory, gdy zapadał zmrok, Pik-Pok i Róża siadali obok kamienia księżycowego i patrzyli, jak tańczy w lodzie. Światło było takie spokojne i ciepłe, że wszystkie małe pingwiny i foczki zasypiały z uśmiechem.

Tej nocy Pik-Pok wtulił się w miękki śnieg, a nad nim miliony gwiazd mrugały porozumiewawczo. Jego serce było pełne spokoju. Zamknął oczka, słysząc tylko cichy szum wiatru i myśląc o tym, jak pięknie jest mieć przyjaciół. Dobranoc, mały odkrywco, niech sny będą równie jasne jak księżycowy kamień.