Pingwinek i jego pierwszy śnieg

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, na białej, lodowej wyspie, mieszkał mały pingwinek o imieniu Pikuś. Miał mięciutkie, szare piórka i wielkie, ciekawe oczy. Każdego dnia uczył się czegoś nowego, bo świat wokół był ogromny i pełen niespodzianek.

Pewnego ranka Pikuś obudził się i zobaczył, że wszystko wokół stało się jeszcze bielsze niż zwykle. Z nieba spadały małe, lekkie płatki. – Mamo, co to jest? – zapytał, wskazując dziobkiem w górę. Mama pingwinka uśmiechnęła się i powiedziała: – To śnieg, Pikusiu. Przyszedł do nas z wizytą.

Pikuś wyszedł pierwszy raz na śnieg. Jego małe łapki zapadały się w miękkim puchu. – Ojej, łaskocze! – zaśmiał się, gdy płatek wylądował mu na nosku. Mama pokazała mu, jak można zrobić śnieżkę. Pikuś próbował i próbował, aż w końcu ulepił małą, okrągłą kuleczkę.

Postanowił pokazać śnieżkę swojemu przyjacielowi, foczce Felusi. Ale po drodze śnieżka zrobiła się coraz mniejsza i w końcu… zniknęła! Pikuś bardzo się zmartwił. – Mamo, moja śnieżka się rozpłakała – powiedział ze smutkiem.

Mama przytuliła go i wyjaśniła: – Nie płakała, synku. Śnieg lubi ciepło, a twoje łapki są bardzo ciepłe. Ale wiesz co? Możemy zrobić nową, tylko tym razem większą i twardszą. Pikuś otarł łezki i skinął główką. Razem z mamą ulepili wielką śnieżkę, która nie chciała się roztopić.

Potem przyszła pora na zabawę w berka. Pikuś biegał po śniegu, a jego ślady wyglądały jak małe znaczki. Mama goniła go, a on piszczał ze szczęścia. Śnieg skrzypiał pod łapkami, a z nieba sypały się kolejne gwiazdki śniegu. Było im bardzo wesoło.

Gdy słońce zaczęło chować się za górami lodowymi, mama powiedziała: – Czas na kolację i do snu. Pikuś zjadł pyszne rybki i umył dziobek. Mama otuliła go swoim skrzydłem i zaśpiewała cichą kołysankę.

Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, a śnieg przestał padać. Pikuś patrzył w okno i widział, jak świat staje się srebrny i cichy. Zamknął oczy, a mama szepnęła: – Dobranoc, mój mały odkrywco. Śpij słodko. I Pikuś zasnął, śniąc o śnieżnych przygodach.