Pik Pok i cicha muzyka

— Bajka do czytania —

Daleko na południu, gdzie lód błyszczy jak diamenty, mieszkał mały pingwin o imieniu Pik Pok. Miał czarny frak i biały brzuszek, a oczy błyszczały mu z ciekawości.

Pewnego dnia Pik Pok spacerował po lodzie i usłyszał cichutki dźwięk. To było jakby ciche śpiewanie. Dźwięk dochodził spod małej, perłowej muszelki leżącej wśród kry. Pik Pok pochylił się i przyłożył ucho. Usłyszał szum oceanu i coś jeszcze – coś, co przypominało melodię.

Pik Pok chciał pokazać tę muszlę swojemu tacie, ale po drodze potknął się i muszelka upadła. Dźwięk zniknął. Pingwinek poczuł smutek, bo myślał, że stracił magiczną muzykę na zawsze.

Wtedy zza lodowej góry wyłoniła się stara foka, pani Krysia. Miała siwe wąsy i mądre oczy. Zapytała: 'Dlaczego jesteś smutny, mały przyjacielu?' Pik Pok opowiedział o muszelce. Foka uśmiechnęła się: 'Czasem trzeba po prostu usiąść i słuchać, zamiast biegać. Muzyka oceanu jest wokół nas.'

Pik Pok usiadł spokojnie na lodzie i zamknął oczy. Najpierw słyszał tylko wiatr, ale po chwili usłyszał delikatne fale, a potem – tak! – tę samą melodię. To była cicha pieśń wody.

Od tego dnia Pik Pok często siadał sam na sam z oceanem i słuchał. Nauczył się, że cierpliwość i cisza potrafią odkryć najpiękniejsze rzeczy. Już nie musiał biegać za dźwiękiem – on był zawsze w jego sercu.

Gdy zapadł wieczór, Pik Pok położył się na lodzie pod rozgwieżdżonym niebem. Usłyszał cichą kołysankę oceanu i zasnął z uśmiechem. Dobranoc, mały pingwinie. Śpij spokojnie, a muzyka gwiazd otuli cię do snu.