Bajka o pingwinie Pik Pok dla 6-latka

— Bajka do czytania —

Daleko na południu, gdzie lód błyszczy jak miliony diamentów, a wiatr tańczy z białymi chmurami, mieszkał mały pingwin o imieniu Pik Pok.

Pik Pok był pingwinkiem z wielkimi, ciekawskimi oczami i nóżkami, które zawsze chciały skakać. Każdego ranka patrzył, jak inne pingwiny ślizgają się po lodzie i tańczą w rytm mroźnego wiatru. On też chciał tak tańczyć, ale za każdym razem, gdy próbował, jego nóżki się plątały i lądował na brzuchu.

Inne pingwiny czasem się śmiały, ale nie ze złości – po prostu myślały, że Pik Pok robi to celowo. Jednak mały pingwin czuł się smutny. „Dlaczego nie mogę tańczyć jak oni?” – myślał, wtulając dziób w miękkie piórka.

Pewnego dnia, gdy Pik Pok znów próbował naśladować taniec innych, spotkał starą, mądrą fokę o imieniu Mruczek. Mruczek leżał na krze i obserwował pingwiny. „Widzę, że próbujesz być kimś innym” – powiedział foka. „Ale spójrz na siebie – twoje nóżki są krótsze, a brzuszek okrąglejszy. Może twój taniec jest inny, ale to nie znaczy, że jest gorszy.”

Pik Pok zastanowił się przez chwilę. „Inny? A jak mógłbym tańczyć po swojemu?” – zapytał. Mruczek uśmiechnął się: „Zamknij oczy i posłuchaj swojego serca. Niech ono prowadzi twoje nóżki.”

I tak Pik Pok spróbował. Najpierw delikatnie kołysał się na boki, potem zrobił mały obrót, a na końcu podskoczył wysoko w górę, machając skrzydełkami. To nie był taki sam taniec jak innych pingwinów – był bardziej śmieszny, niezdarny, ale bardzo radosny. Pik Pok poczuł, jak jego serce bije mocno i wesoło.

Inne pingwiny przestały się ślizgać i patrzyły na niego z zaciekawieniem. Po chwili jedna z pingwinek powiedziała: „To wygląda fajnie! Nauczysz nas?” I tak Pik Pok stał się mistrzem swojego własnego tańca. Wszystkie pingwiny zaczęły tańczyć na swój sposób – każdy inaczej, a śmiech niósł się po lodowej krainie.

Gdy słońce schowało się za horyzontem, a na niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy, Pik Pok położył się na miękkim śniegu. Mruczek obok niego cicho chrapał. Pingwinek zamknął oczy i pomyślał: „Jaki piękny jest świat, kiedy mogę być sobą.” I zasnął spokojnie, a gwiazdy nuciły mu kołysankę.