Bajka o pingwinie Pik Pok dla 5-latka

— Bajka do czytania —

Daleko na południu, gdzie lód jest biały jak mleko, a morze błyszczy jak srebro, mieszkał mały pingwin o imieniu Pik Pok. Miał miękkie, puchate piórka, ale jedno z nich – to na czubku głowy – było zupełnie inne. Nie czarne ani białe, tylko srebrzyste i mieniące się jak gwiazdka na wieczornym niebie.

Pik Pok bardzo lubił biegać po lodzie i ślizgać się na brzuchu. Jego srebrne piórko połyskiwało w słońcu, a inne pingwiny często się z niego śmiały. „Ojej, Pik Pok ma czapkę ze śniegu!” – wołały. Pingwinik zwieszał główkę i czuł się smutny. Chciał być taki jak wszyscy – czarno-biały i zwyczajny.

Pewnego dnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Pik Pok usłyszał cichutkie piszczenie. To małe pingwinie jajo turlało się po lodzie, coraz dalej od gniazda! „Pomocy! Moje jajo!” – krzyknęła pingwinia mama. Wszystkie pingwiny zamarły, ale nikt nie wiedział, co robić.

Pik Pok podbiegł szybko. Jego małe nóżki stukały o lód: pik, pok, pik, pok! Jajo sunęło prosto w stronę szczeliny, gdzie woda była ciemna i głęboka. Pingwinik przyspieszył, poślizgnął się na brzuchu i – łap! – złapał jajo tuż przed krawędzią. Wtedy jego srebrne piórko zalśniło tak mocno, że wszystkie pingwiny zamrugały ze zdziwienia.

„Patrzcie!” – zawołał jeden z pingwinów. „Piórko Pik Poka świeci jak latarnia!” I rzeczywiście, w ostatnich promieniach słońca srebrzyste piórko mieniło się złotem i błękitem. To było piękniejsze niż kiedykolwiek. Pingwiny przestały się śmiać – teraz patrzyły z podziwem.

Mama pingwina przytuliła swoje jajo i powiedziała: „Dziękuję ci, Pik Pok. Twoje wyjątkowe piórko pomogło nam wszystkim. Bez niego nie zauważylibyśmy jaja w porę.” Pik Pok uśmiechnął się szeroko. Zrozumiał, że nie musi być taki jak inni – jego inność była darem, a nie wadą.

Od tamtej pory, gdy inne pingwiny widziały srebrne piórko Pik Poka, mówiły: „To nasz mały bohater z gwiazdką na głowie.” A Pik Pok wiedział, że każdy ma coś wyjątkowego – nawet jeśli na początku tego nie widać.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Pik Pok położył się na miękkim śniegu. Jego srebrne piórko delikatnie lśniło w blasku księżyca. Zamknął oczy, słysząc szum morza i ciche pohukiwanie wiatru. „Dobranoc, mała gwiazdko” – szepnął do swojego piórka i zasnął spokojnie.