Bajka o pingwinie Pik Pok dla 3-latka

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, na białym lodzie, mieszkał mały pingwin o imieniu Pik Pok. Miał okrągły brzuszek, niebieskie oczka i bardzo lubił skakać. Hop, hop, hop – skakał z jednej kry na drugą. Każdego wieczoru siadał na swojej ulubionej kry i patrzył, jak gwiazdy zapalają się na niebie.

Pewnego dnia Pik Pok zauważył, że jego kra jest coraz mniejsza. Krople wody kapały z niej: kap, kap, kap. – Ojej, moja kra topnieje! – zawołał pingwinek. Postanowił wyruszyć w drogę, by znaleźć nową, większą kry.

Szedł po lodzie, a jego nóżki stukały: tup, tup, tup. Spotkał fokę, która wygrzewała się na słońcu. – Foko, foko, gdzie znajdę nową kry? – zapytał. Foka uśmiechnęła się i powiedziała: – Idź za zachód, tam lód jest gruby i mocny.

Pik Pok podziękował i poszedł dalej. Nagle zobaczył albatrosa szybującego nad głową. – Albatrosie, albatrosie, czy wiesz, gdzie jest dobra kra? – krzyknął. Albatros odpowiedział: – Leć za mną, pokażę ci miejsce, gdzie lód nigdy nie topnieje.

Pingwinek szedł za ptakiem, aż dotarł do wielkiej, błyszczącej kry. Była ogromna i twarda. Pik Pok wskoczył na nią i z radości zatańczył: tup, tup, hop, hop! – To jest idealne miejsce! – pisnął.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za horyzontem, Pik Pok usiadł na swojej nowej kry. Była tak samo dobra jak stara. – Zmiany są w porządku – szepnął do siebie. – Wszystko, czego potrzebuję, to odrobina odwagi i przyjaciele.

Gwiazdy zaczęły mrugać na niebie. Pingwinek przeciągnął się, ziewnął i położył na miękkim śniegu. Jego oczka zrobiły się ciężkie. – Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, lody – wyszeptał.

I tak mały Pik Pok zasnął spokojnie, a wiatr śpiewał mu kołysankę: szu, szu, szu. Na nowej kry było ciepło i bezpiecznie. Kolejny dzień czekał na nowe skoki.