Bajka o pingwinie Pik-Pok dla 4-latka

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, na lodowej krainie, gdzie śnieg skrzył się w słońcu jak tysiące diamentów, mieszkał mały pingwin o imieniu Pik-Pok. Był on najmniejszy w całej kolonii i bardzo chciał być taki jak inne pingwiny.

Pik-Pok patrzył, jak jego starsi bracia zjeżdżają na brzuchu po lodowej górce i z gracją wskakują do lodowatej wody. „Ja też tak chcę!” – piszczał, ale gdy tylko próbował się poślizgnąć, jego małe nóżki plątały się i lądował nosem w śniegu.

„Nie martw się” – powiedziała mama pingwinka, otrzepując mu śnieg z dzioba. „Każdy pingwin ma w sobie coś wyjątkowego. Musisz tylko odkryć, co to jest.” Pik-Pok westchnął i pokuśtykał na pobliski pagórek, żeby pomyśleć.

Nagle zobaczył, że mały kolega, Kacper, nie może znaleźć swojej ulubionej zabawki – muszelki z perłowym połyskiem. Wszyscy pingwini szukali, ale nikt nie mógł jej dostrzec na śniegu. Pik-Pok zmrużył oczy i… dostrzegł maleńki błysk w oddali.

„Tam!” – zawołał i podreptał w stronę śnieżnej zaspy. Rzeczywiście, w małej dziurce leżała muszelka. Kacper ucieszył się ogromnie i podskoczył: „Jesteś super! Masz takie bystre oczka!” Pik-Pok poczuł dumę, bo nikt wcześniej nie chwalił jego wzroku.

Od tego dnia Pik-Pok zaczął dostrzegać wiele rzeczy, które umykały innym. Widział, gdzie chowają się małe rybki pod lodem, znajdował najpiękniejsze kamienie i zawsze pierwszy dostrzegał, kiedy ktoś potrzebował pomocy.

Pewnego wieczoru, gdy zachodziło słońce, a niebo stało się różowe i pomarańczowe, Pik-Pok usiadł obok mamy. „Mamo, już wiem, co jest we mnie wyjątkowe. Potrafię dostrzegać to, czego inni nie widzą.” Mama przytuliła go skrzydłem i szepnęła: „I to jest twój największy skarb.”

Zaspany Pik-Pok ziewnął, patrząc na pierwsze gwiazdy na niebie. Czuł ciepło w sercu, wiedząc, że nie musi być taki jak inni. Wystarczy, że jest sobą. Zamknął oczy, a wokół niego zapadła spokojna, lodowa cisza pełna migoczących gwiazd.