Bajka o pingwinie, który chciał latać

— Bajka do czytania —

Na dalekiej, lodowej krainie, gdzie śnieg skrzypiał pod łapkami, a wiatr gwizdał lodowe melodie, mieszkał mały pingwin o imieniu Pikuś. Miał on wielkie, błyszczące oczy i serce pełne marzeń. Jego największym pragnieniem było – latać. Każdego dnia spoglądał w niebo, gdzie mewy i albatrosy szybowały z gracją, a on, z krótkimi skrzydłami, mógł tylko kroczyć po lodzie.

Pewnego ranka Pikuś postanowił, że spróbuje. Wspiął się na najwyższą górę lodową, rozłożył skrzydła i skoczył. Przez chwilę czuł wiatr w piórach, ale zaraz potem wylądował miękko w śnieżnej zaspie. – To nie działa – westchnął smutnie. – Moje skrzydła są za małe. Usiadł na lodzie i patrzył z zazdrością na ptaki krążące nad oceanem.

Wtedy zobaczył małą mewę o imieniu Mela, która przysiadła obok niego. – Dlaczego jesteś taki smutny? – zapytała. – Chciałbym latać jak ty – odpowiedział Pikuś. Mela uśmiechnęła się. – Ale ty jesteś wspaniałym pływakiem! Zobacz, jak szybko potrafisz ślizgać się po lodzie. To jest twoja magia. Pikuś spojrzał na swoje łapki i przypomniał sobie, jak z łatwością nurkuje w lodowatej wodzie.

Mela zaproponowała, że pokaże mu, jak wykorzystać swoje umiejętności. – Płyń za mną – powiedziała, lecąc nisko nad wodą. Pikuś wskoczył do morza i płynął tak szybko, że za nim tworzyły się srebrne fale. Mela krzyknęła z zachwytu: – Jesteś jak torpeda! Pikuś poczuł dumę. Może nie latał, ale robił coś, czego żaden ptak nie potrafił.

Następnego dnia Mela zaprowadziła go na stromy lodowy zjazd. – Ślizgaj się! – zawołała. Pikuś rozbiegł się i pomknął po lodzie, wirując i skacząc. To było cudowne! Czuł się lekki jak piórko, a wiatr rozwiewał mu pióra. – To prawie jak latanie – pomyślał z uśmiechem.

Od tej pory Pikuś codziennie trenował. Nauczył się skakać z kry do kry, robić piruety na lodzie i nurkować głęboko w poszukiwaniu ryb. Jego przyjaciele z kolonii pingwinów patrzyli z podziwem. – Jesteś najszybszym pingwinem, jakiego znamy – mówili. Pikuś zrozumiał, że nie trzeba latać, by czuć się wolnym i szczęśliwym.

Wieczorem, gdy słońce chyliło się ku lodowemu horyzontowi, Pikuś usiadł na skale obok Meli. Patrzyli na gwiazdy odbijające się w tafli oceanu. – Dziękuję, że pokazałaś mi, jaki jestem wyjątkowy – szepnął pingwin. Mela przytuliła go skrzydłem. – Każdy ma swój własny dar – odpowiedziała cicho. Pikuś zamknął oczy, słysząc szum fal i cichy śpiew wiatru. Czuł spokój. Wiedział, że jego marzenie się spełniło – na swój własny, pingwinowy sposób.