Bajka o pingwinie, który zgubił swoją czapeczkę

— Bajka do czytania —

Mały pingwin Tupi mieszkał z mamą i tatą w białym, śnieżnym domku na samym końcu lodowej krainy. Każdego ranka zakładał swoją czerwoną, wełnianą czapeczkę – prezent od babci – i wychodził bawić się z przyjaciółmi.

Pewnego dnia, gdy Tupi i jego przyjaciele zjeżdżali na brzuchu z lodowej górki, zerwał się silny wiatr. Zawirowało, zasypało śniegiem i – niestety – czapeczka Tupiego poleciała gdzieś daleko. Pingwinek rozpłakał się: „Moja czapeczka, moja kochana czapeczka!”.

Foczka Mela usłyszała płacz i podpłynęła bliżej. „Nie martw się, Tupi! Pomożemy ci szukać” – powiedziała. Mors Leon, który akurat wynurzył się z przerębli, dodał: „Razem znajdziemy twoją czapeczkę, obiecuję!”.

Szukali pod śnieżnymi pagórkami, zaglądali za kryształowe sople i pod każdą białą pierzynkę. Nagle Mela zobaczyła coś czerwonego na czubku wysokiego lodowego słupa. „Tam! Twoja czapeczka!” – zawołała radośnie. Ale słup był bardzo wysoki i śliski.

Leon podpłynął najbliżej, a Mela i Tupi stanęli na jego grzbiecie. Powoli, ostrożnie, sięgnęli łapkami – i udało się! Czapeczka wróciła na głowę Tupiego. Pingwinek przytulił swoich przyjaciół: „Dziękuję! Jesteście najlepsi na świecie!”.

Wieczorem mama zapytała Tupiego, jak minął dzień. Pingwinek opowiedział o zgubie i pomocy przyjaciół. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Widzisz, czasem coś się gubi, ale gdy masz przyjaciół, wszystko można odnaleźć. A najważniejsze ciepło jest w sercu, nie tylko w czapeczce”.

Tupi położył się do swojego miękkiego, śnieżnego łóżeczka. Za oknem gwiazdy migotały jak małe, srebrne iskierki. Pingwinek zamknął oczy, czując na głowie czerwoną czapeczkę, a w sercu ciepło przyjaźni. „Dobranoc, mamo. Dobranoc, gwiazdy” – szepnął i zasnął spokojnie.