Bajka o piłkach, które się kłóciły

— Bajka do czytania —

W pokoju Małego Franka mieszkały cztery piłki: czerwona, niebieska, zielona i żółta. Każda z nich była inna i każda myślała, że to ona jest najlepsza.

Czerwona piłka powiedziała: 'Jestem najpiękniejsza, bo mam kolor maku i mamy!'. Niebieska piłka odparła: 'A ja jestem jak niebo, beze mnie nie ma radości!'. Zielona piłka stwierdziła: 'Jestem jak trawa i liście, beze mnie nie ma zabawy na dworze!'. Żółta piłka dodała: 'Jestem jak słoneczko, beze mnie jest smutno!'.

I tak się kłóciły cały dzień, aż zrobiło się smutno i cicho. Nagle do pokoju wszedł Mały Franek. Zobaczył smutne piłki i zapytał: 'Dlaczego nie gracie?'. Piłki opowiedziały mu o swojej kłótni.

Franek uśmiechnął się i powiedział: 'Każda z was jest wyjątkowa! Czerwona piłka skacze najwyżej, niebieska jest najszybsza, zielona jest najmilsza w dotyku, a żółta jest najlżejsza. Bez was wszystkich nie mogłbym się bawić!'.

Piłki spojrzały na siebie i zrozumiały, że każda jest inna, ale każda jest potrzebna. Zaczęły się przytulać i obiecały, że już nigdy nie będą się kłócić.

Franek wziął wszystkie cztery piłki i zaczął się nimi bawić. Czerwona skakała, niebieska toczyła się szybko, zielona miękko lądowała, a żółta fruwała w powietrzu. Było wesoło i kolorowo.

Kiedy nadszedł wieczór, Franek położył się spać. Piłki ułożyły się obok siebie na półce, cichutko szepcząc: 'Dobranoc, Franku. Dobranoc, przyjaciółki'. I zasnęły spokojnie.

A nad ich głowami, za oknem, świeciły gwiazdy – każda inna, każda piękna, każda ważna. I tak kończy się nasza bajka o piłkach, które zrozumiały, że różnorodność jest najpiękniejsza.