Bajka o piłce nożnej dla dzieci

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Pogórki, gdzie każdy dom pachniał świeżo skoszoną trawą, mieszkał chłopiec o imieniu Franek. Franek miał cztery lata i właśnie dostał od taty nową, żółto-czerwoną piłkę.

Piłka pachniała nowością i była taka miękka, że Franek tulił ją do snu. Każdego popołudnia biegł na boisko za szkołą, gdzie spotykał się z kolegami: Zosią, Olkiem i małą Julką. Ale Franek najbardziej lubił grać sam. - Ja strzelę gola! - wołał i kopał piłkę tak mocno, że leciała aż pod stare drzewo.

Pewnego dnia, gdy znów grał sam, podszedł do niego pan Janek, trener starszej drużyny. - Franiu, widzę, że masz świetny strzał. Ale czy wiesz, co jest najważniejsze w piłce nożnej? - zapytał. Franek pomyślał chwilę: - Żeby strzelić najwięcej goli? - Trener uśmiechnął się tajemniczo i pokazał palcem na bramkę.

Tego popołudnia Franek postanowił zagrać z Zosią i Olkiem. - Będę bramkarzem! - zawołała Zosia. Franek nie chciał puścić piłki, więc kopał ją prosto na nią, a ona z trudem łapała. - Za mocno! - pisnęła. Franek zmartwił się i usiadł na ławeczce.

Wtedy zobaczył, jak Olek podaje piłkę do Julki, a ta spokojnie prowadzi ją nogą i podaje do Zosi. Zosia celuje i... gol! Wszyscy się cieszą. Franek westchnął: - Oni grają razem, a ja tylko sam. - Nagle podszedł do niego Olek. - Chodź, będziesz naszym kapitanem! - Kapitanem? - Franek zdziwił się.

Franek stanął na środku boiska. - Dziś nie będziemy liczyć goli - powiedział. - Będziemy podawać sobie piłkę tak, żeby każdy mógł kopnąć. - I tak zaczęli. Franek podał do Julki, Julka do Zosi, Zosia do Olka, a Olek z powrotem do Franka. Piłka tańczyła lekko jak motyl.

Po chwili Franek poczuł, że gra wcale nie jest trudna, gdy wszyscy pomagają. Nawet gdy piłka wylądowała w kałuży, śmiali się razem. A pan Janek z daleka kiwał głową z uśmiechem. - Dobrze, Franiu, zrozumiałeś - szepnął.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za domy, Franek położył piłkę obok łóżka. Był zmęczony, ale szczęśliwy. - Najlepsza jest gra z przyjaciółmi - powiedział do pluszowego misia. Zamknął oczy, a wokół niego zapanowała cisza, taka jak po dobrym meczu. Nad Pogórkami pojawiły się pierwsze gwiazdy.

Na niebie gwiazdy migotały jak małe piłeczki. Franek ziewnął i pomyślał: - Jutro znów zagramy. Ale nie o zwycięstwo chodzi, tylko o to, żeby razem biegać i się śmiać. - I tak, zasypiając, słyszał w głowie cichy, równy stukot piłki po trawie: tak, tak, tak... Dobranoc, Franiu.