Bajka o tym, jak Olek uczył piłkę przyjaźni

— Bajka do czytania —

Olek miał pięć lat i najbardziej na świecie kochał piłkę nożną. Jego ulubiona piłka była czerwona w białe gwiazdki i nazywała się Golaś. Każdego popołudnia Olek i Golaś wychodzili na podwórko, żeby kopać, strzelać i biegać.

Pewnego dnia Olek powiedział do Golasia: – Dzisiaj zagramy mecz! Będę strzelał gole, jednego za drugim! Golaś ucieszył się, ale trochę się martwił, bo Olek nigdy nie chciał podać piłki innym dzieciom.

Na podwórku bawiły się dzieci: Zosia, Kuba i mały Franek. – Możemy z wami zagrać? – zapytała Zosia. Olek zmarszczył brwi. – Nie, dzisiaj ćwiczę sam. Golaś smutno podskoczył, bo lubił bawić się z innymi.

Kiedy Olek kopnął Golasia bardzo mocno, piłka potoczyła się prosto pod nogi Franka. Franek złapał ją i uśmiechnął się szeroko. – Ładna piłka! – powiedział. Olek chciał ją odebrać, ale nagle usłyszał cichutki głosik: – Pozwól mu pograć, Olek. To była Golaś! Piłka przemówiła!

– Golaś, ty mówisz? – zdziwił się Olek. – Tak – odpowiedziała piłka. – I chcę ci powiedzieć, że najfajniej jest, gdy wszyscy się razem bawią. Wtedy każdy gol cieszy podwójnie. Olek pomyślał chwilę i skinął głową. – Dobrze, zagrajmy wszyscy razem.

Dzieci ustawiły małe bramki z kamieni. Zosia była bramkarką, Kuba i Franek biegali za piłką, a Olek podawał. Kiedy Franek strzelił gola, wszyscy krzyknęli: – Brawo! Olek poczuł, że to było nawet fajniejsze niż samotne kopanie.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, dzieci usiadły na trawie. – Dziękuję, że pozwoliłeś nam grać – powiedziała Zosia. Olek przytulił Golasia i szepnął: – Dzięki, że mi przypomniałeś, jak fajnie jest się dzielić. Piłka mrugnęła swoją gwiazdką.

Wieczorem Olek położył Golasia obok łóżka. – Dobranoc, przyjacielu – powiedział. – Jutro znowu zagramy z Zosią, Kubą i Frankiem. Golaś uśmiechnął się cicho, a Olek zamknął oczy, słysząc za oknem cichy szum wiatru i widząc na niebie pierwsze gwiazdy.