Magiczna piłka Kacpra

— Bajka do czytania —

Kacper dostał od dziadka piłkę. Była czerwona jak truskawka, miękka w dotyku i aż prosiła się, by nią rzucać. Chłopiec był tak szczęśliwy, że od razu wybiegł na podwórko.

Kaczer kopał piłkę wysoko w górę, aż ta frunęła nad płotem sąsiada. Podskakiwała wesoło, jakby miała w środku małego skoczka. Chłopiec biegał za nią, łapał i znów podrzucał.

Nagle zza rogu wybiegła mała Zosia. – O, jaka fajna piłka! Możesz mi pożyczyć? – zapytała z nadzieją. Kacper zmarszczył brwi. – To moja nowa piłka – powiedział i schował ją za plecy.

Piłka zrobiła się nagle dużo cięższa. Kacprowi trudniej było nią rzucać. Wydało mu się, że straciła swój wesoły kolor. Zosia westchnęła smutno i poszła do domu.

Kacper usiadł na ławce i przyjrzał się piłce. Była taka cicha i nieruchoma. – Dlaczego już nie skaczesz? – zapytał szeptem. Piłka jakby mrugnęła do niego czerwonym bokiem.

Wtedy Kacper wstał i podbiegł do furtki Zosi. – Zosiu, chcesz pograć ze mną? – zawołał. Dziewczynka uśmiechnęła się szeroko. Rzucali piłkę do siebie, raz po raz, śmiejąc się głośno.

Piłka fruwała w powietrzu jak ptak. Kiedy Kacper rzucał do Zosi, aż dzwoniła z radości. A gdy Zosia odrzucała, piłka lądowała miękko w dłoniach chłopca. Było im razem cudownie.

Po chwili dołączył do nich mały Franek. Kacper bez wahania podał mu piłkę. Teraz bawili się we trójkę, a piłka tańczyła między nimi, jakby była zaczarowana. Słońce powoli chowało się za chmurami.

Wieczorem Kacper położył piłkę obok poduszki. Była już nieco brudna, ale wciąż świeciła czerwienią. Chłopiec zamknął oczy i usłyszał ciche pukanie. To piłka delikatnie stuknęła go w nos na dobranoc.

Potem wszystko ucichło. Przez okno wpadały promienie księżyca, a gwiazdy migotały nad domem jak małe światełka. Kacper wtulił się w koc i pomyślał: „Dzielić się to fajna sprawa.” I zasnął spokojnie.