Przygoda piłki, która chciała grać

— Bajka do czytania —

Mała piłka o imieniu Bęc należała do chłopca imieniem Kuba. Była czerwona jak mak i skakała wyżej niż wszystkie inne piłki na podwórku.

Każdego popołudnia Kuba wychodził z Bęcem na boisko. Razem biegali, kopali, a piłka odbijała się od muru i wracała prosto pod nogi. Ale pewnego dnia Bęc przeskoczył płot i wylądował w ogrodzie sąsiadki, pani Róży.

W ogrodzie pani Róży rosły kolorowe kwiaty i stała mała huśtawka. Bęc leżał cicho między stokrotkami. Nagle z domu wybiegła dziewczynka o imieniu Zosia. Zobaczyła piłkę i podniosła ją z uśmiechem. „Czyja jesteś?” – zapytała.

Kuba stał po drugiej stronie płotu i wołał: „To moja piłka!”. Ale Zosia też chciała pobawić się Bęcem. Spojrzała na smutną minę Kuby i powiedziała: „Możemy pograć razem?”. Kuba się zawahał, bo wolał grać sam.

Wtedy Bęc – choć był tylko piłką – poczuł, że chciałby, żeby wszyscy się bawili. Zosia rzuciła piłkę delikatnie w stronę Kuby, a ten ją złapał. „Dobra, zagrajmy w dwa ognie!” – zawołał Kuba i oboje zaczęli się śmiać.

Godzina minęła szybko. Kuba i Zosia wymyślili nową grę: rzucali Bęcem do celu z patyków. Piłka skakała radośnie, a dzieci zapomniały o kłótni. Nawet pani Róża wyjrzała przez okno i uśmiechnęła się do nich.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Kuba wziął Bęca do domu. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Zrozumiał, że dzielenie się piłką dało mu więcej radości niż granie w pojedynkę. Położył Bęca na dywanie obok łóżka.

Bęc patrzył przez okno na gwiazdy. Czuł się wyjątkowy, bo udało mu się połączyć dwoje dzieci. Kuba zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, Bęcu. Jesteś najlepszą piłką na świecie”. W pokoju zrobiło się cicho, a księżyc świecił jasno nad dachami domów.