Bajka o piesku, który szukał swojego miejsca

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, na skraju lasu, mieszkał mały, kudłaty piesek o imieniu Burek. Miał miękkie, brązowe futerko i jedno ucho, które zawsze sterczało do góry, jakby nasłuchiwało czegoś ważnego. Burek nie miał swojego domu – spał pod starym mostem i marzył o tym, by ktoś go przytulił i powiedział: „Jesteś mój”.

Pewnego dnia Burek postanowił wyruszyć w świat, by znaleźć miejsce, gdzie będzie naprawdę kochany. Szedł polną drogą, a słońce grzało go w nos. Po drodze spotkał wiewiórkę, która zrzuciła mu na głowę szyszkę. „Przepraszam!” – zawołała. Burek tylko machnął ogonem i uśmiechnął się. Nie gniewał się, bo wiedział, że każdy może mieć gorszy dzień.

Dalej, na łące, zobaczył krowę, która smutno muczała. „Zgubiłam dzwonek z szyi” – powiedziała. Burek pomógł jej szukać w trawie. Znaleźli go pod krzakiem jeżyn. Krowa była taka wdzięczna, że podzieliła się z Burkiem świeżym mlekiem. Piesek poczuł, że pomaganie innym sprawia mu radość.

Wieczorem Burek dotarł do małego domku z czerwonym dachem. W oknie paliło się światło, a na parapecie siedział chłopiec o imieniu Kuba. Kuba patrzył na gwiazdy i wyglądał na samotnego. Burek podszedł bliżej i położył łapę na framudze. Chłopiec uśmiechnął się szeroko. „Skąd się tu wziąłeś?” – zapytał.

Kuba otworzył drzwi i zaprosił Burka do środka. W środku było ciepło, pachniało ciastem i drewnem. Burek położył się na miękkim dywanie i westchnął szczęśliwy. Kuba pogłaskał go po głowie i powiedział: „Zostaniesz ze mną? Moi rodzice często pracują, a ja tak bardzo chciałem mieć przyjaciela”. Burek zamerdał ogonem – znalazł swoje miejsce.

Od tamtej pory Burek i Kuba byli nierozłączni. Razem chodzili na spacery, zbierali kasztany i patrzyli w gwiazdy. Burek nauczył się, że dom to nie tylko cztery ściany, ale przede wszystkim ktoś, kto na ciebie czeka. A Kuba zrozumiał, że przyjaźń można znaleźć w najmniej spodziewanym momencie.

Kiedy zapadła noc, Burek wtulił się w kubek Kuby, a chłopiec szepnął: „Dobranoc, przyjacielu”. Gwiazdy na niebie mrugały do nich, a księżyc kołysał ich do snu. Burek zamknął oczy i wiedział, że już nigdy nie będzie sam.