Łatek i nowy przyjaciel

— Bajka do czytania —

Piesek Łatek miał miękkie, brązowe uszy i białą łatkę na czole. Mieszkał w małym domku z ogródkiem pełnym stokrotek, a jego największym skarbem była złota, pluszowa piłka.

Codziennie rano, po śniadaniu, Łatek wybiegał z piłką do ogrodu. Podrzucał ją wysoko, niemal do słońca, a potem gonił przez trawę. Lubił też żonglować piłką na czterech łapach lub toczyć ją z górki wprost do krzaków malin – wtedy cały pachniał owocami.

Pewnego popołudnia, gdy Łatek balansował piłką na nosie, zza płotu wyłonił się mały, szary piesek. Miał smutne oczy i poobjany ogon. 'Cześć, jestem Buras' – powiedział cicho. 'Nie mam domu ani zabawki. Czy mógłbym choć popatrzeć na twoją piłkę?' – zapytał nieśmiało.

Łatek przycisnął piłkę do siebie, bo bardzo ją kochał. Ale gdy zobaczył w oczach Burasa ciekawość i samotność, serce zabiło mu mocniej. Delikatnie położył piłkę na ziemi i popchnął ją łapą w stronę nowego przyjaciela. 'Możesz się nią pobawić' – wyszeptał.

Buras chwycił piłkę ostrożnie, a potem odrzucił ją z powrotem – prosto w łapy Łatka. Śmiech rozlał się po ogrodzie. Zaczęli wymyślać nowe gry: chowanie piłki za doniczkami, skakanie przez nią i noszenie na ogonie. Z każdą chwilą czuli się bliżej.

Podczas zabawy Łatek zauważył, że Buras ma potarganą sierść i zadrapanie na łapie. 'Zaraz wracam!' – zawołał i pobiegł do domu po miseczkę wody i kawałek kiełbasy. Burasowi zaświeciły się oczy – nikt wcześniej nie był dla niego tak dobry.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Buras westchnął i powiedział, że musi iść. Łatek spojrzał na swoją ukochaną piłkę, a potem na przyjaciela. 'Weź ją dzisiaj ze sobą' – zaproponował. 'Oddasz mi ją jutro, a wtedy znów się razem pobawimy'. Buras z wrażenia nie mógł wykrztusić słowa.

Tej nocy Łatek leżał w swoim koszyku pachnącym lawendą i miętą. Pierwszy raz spał bez piłki u boku, ale czuł w sercu niezwykłe ciepło – wiedział, że zrobił coś dobrego. Patrzył przez okno na rozgwieżdżone niebo, a jedna szczególnie jasna gwiazda zdawała się do niego mrugać. Uśmiechnął się i szepnął: 'Dobranoc, Burasie. Do zobaczenia jutro'. I zasnął głęboko, delikatnie merdając ogonem we śnie.