Gwiazdkowy naszyjnik Basi

— Bajka do czytania —

Mała, puchata sunia o imieniu Basia miała najpiękniejszy naszyjnik w całym ogrodzie – sznureczek z maleńkich, srebrnych gwiazdek, które podskakiwały, gdy biegała. Każdego wieczoru, zanim ułożyła się do snu, dotykała go łapką i szeptała: „Dobranoc, gwiazdki”.

Pewnego dnia, gdy Basia pluskała się w kałuży po deszczu, naszyjnik nagle się rozpiął i gwiazdki rozsypały się po trawie. Basia zamarła. „Ojej, gdzie one są?” – zapiszczała smutno. Bez naszyjnika czuła się taka malutka.

Przybiegł do niej kotek Mruczek, który zawsze siadał na płocie. „Widziałem, jak gwiazdki skaczą po trawie” – zamruczał. „Pomogę ci je znaleźć!” I ruszyli razem, zaglądając pod każdy listek, w każdą szczelinę.

Potem dołączyła wiewiórka Kitka, która podskakiwała wesoło. „A ja widziałam, jak jedna gwiazdka schowała się w krzaku malin!” Basia uśmiechnęła się – nie była już sama. Razem przeszukali ogród, a słońce powoli chyliło się ku zachodowi.

Znaleźli trzy gwiazdki pod ławką, dwie w norce myszki, a jedną na liściu klonu. Basia miała już ich dziewięć, ale brakowało jeszcze jednej. „Gdzie jest moja dziesiąta?” – westchnęła, kładąc uszy po sobie. Nagle Mruczek pisnął: „Patrz – na gałęzi!”

Tam, wysoko na starej jabłoni, wisiała dziesiąta gwiazdka, lśniąc w blasku księżyca, który właśnie wstawał. Kitka wskoczyła na gruby konar, a Basia podskoczyła radośnie. Wspólnymi siłami zdjęli ją – była cała i błyszczała jak małe słońce.

Wieczorem Basia pozbierała wszystkie gwiazdki, nawlekła je na nowy sznureczek z trawy i założyła na szyję. Leżała w swojej budzie, a gwiazdy na niebie mrugały do niej przyjaźnie. „Dziękuję, przyjaciele” – szepnęła, zamykając oczy.

Wkrótce zapadła cisza. Tylko delikatny wiatr poruszał fuksjami, a gwiazdki na naszyjniku świeciły tak samo, jak te na niebie. Basia czuła spokój – wiedziała, że z przyjaciółmi zawsze znajdzie zgubę, a noc jest po to, by odpoczywać w cieple i bezpieczeństwie.