Bajka o pierwszym śniegu

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za górami i lasami, w krainie chmur mieszkała mała chmurka o imieniu Obłoczek. Była biała i puszysta jak wata cukrowa, ale w środku czuła niepokój. Jej przyjaciółki – chmurki Polinka i Mgiełka – już wiele razy puszczały na ziemię pierwszy śnieg. Obłoczek jednak za każdym razem chowała się za wielką chmurą i patrzyła z daleka.

– Dlaczego nie spróbujesz? – zapytała pewnego dnia Polinka, wirując wokół Obłoczka. – To nic trudnego! Wystarczy zamknąć oczy i uwierzyć, że twoje płatki są wyjątkowe. Ale Obłoczek tylko pokręciła głową. Bała się, że jej śnieg będzie za mały, za gruby albo w ogóle nie poleci. Wolała patrzeć, jak inne chmury robią to z łatwością.

Pewnego popołudnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, do Obłoczka podpłynęła stara, mądra Chmura Wiedzy. Miała srebrzyste brzegi i ciepły, spokojny głos. – Widzę, że martwisz się swoim pierwszym śniegiem – powiedziała. – Każda z nas kiedyś zaczynała. Pamiętam, jak ja bałam się, że moje płatki będą zbyt ciężkie. Ale wiesz co? Nie chodzi o to, by być idealną, tylko by dać z siebie wszystko.

Obłoczek spojrzała na starszą chmurę z nadzieją. – Ale skąd mam wiedzieć, że mój śnieg będzie piękny? – wyszeptała. Chmura Wiedzy uśmiechnęła się. – Zamknij oczy i pomyśl o czymś, co kochasz. O ciepłym kocu, o śmiechu dzieci, o zapachu pierników. Wtedy twoje serce samo podpowie ci, jakie płatki puścić. Obłoczek westchnęła głęboko i postanowiła spróbować.

Zamknęła oczy i wyobraziła sobie swoją mamę, która zawsze mówiła: „Jesteś wyjątkowa”. Poczuła, jak w jej wnętrzu rodzi się lekkość. Delikatnie otworzyła się i wypuściła pierwsze płatki. Były maleńkie, ale kryształowo czyste i iskrzyły się w blasku słońca. Spadały wolno, tańcząc w powietrzu, aż w końcu pokryły ziemię cieniutką, białą pierzynką.

Na dole dzieci wybiegły z domów i zaczęły łapać płatki w dłonie. – Jaki piękny pierwszy śnieg! – wołały. Obłoczek patrzyła na to z góry i czuła, jak ogromna radość rozlewa się po całej jej chmurce. Jej śnieg był dokładnie taki, jaki miała być – lekki, delikatny i pełen magii. Polinka i Mgiełka przytuliły ją, a Chmura Wiedzy skinęła z uznaniem.

Gdy zapadł zmrok, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Obłoczek usiadła wygodnie na swoim obłoku i patrzyła na rozświetloną ziemię. Śnieg lśnił w blasku księżyca, a wokół panowała taka cisza, że słychać było tylko szelest spadających płatków. Obłoczek poczuła, że jest dokładnie tam, gdzie być powinna.

– Dobranoc, mały śniegu – szepnęła do siebie i zamknęła oczy. Jej oddech stał się równy i spokojny. Wokół niej inne chmury także zasypiały, a pierwszy śnieg delikatnie otulał świat do snu. I tak, w tej białej ciszy, wszystko było dobrze.