Zosia i tajemniczy dzwonek

— Bajka do czytania —

Mała Zosia miała wielkie serce, ale jeszcze większy strach. Jutro jej pierwszy dzień w szkole. Leżała w łóżku i patrzyła w sufit, a w brzuchu czuła dziwne łaskotanie.

– Mamo, a co jak nie trafię do klasy? – zapytała cichutko. Mama przytuliła ją i powiedziała: – W szkole są tabliczki na drzwiach, a pani na pewno ci pomoże. Zosia westchnęła, ale postanowiła być dzielna.

Następnego ranka Zosia założyła nowy plecak, a w środku znalazła małe pudełeczko od babci. Otworzyła je i ujrzała srebrny dzwoneczek z maleńkim łańcuszkiem. – To dzwonek odwagi – szepnęła babcia. – Gdy go potrząśniesz, przypomni ci, że nie jesteś sama. Zosia schowała go do kieszeni.

W szkole było gwarno. Dzieci biegały, śmiały się, a Zosia stała pod wielkim dębem. Nagle podeszła do niej rudowłosa dziewczynka. – Cześć, jestem Kasia. A ty? – zapytała. Zosia uśmiechnęła się nieśmiało i wyciągnęła dłoń.

Pani w klasie miała ciepły głos i okulary w różowej oprawce. Kazała dzieciom narysować swój wymarzony dzień. Zosia narysowała dzwonek i słońce. Gdy skończyła, pani powiedziała: – Pięknie, Zosiu. Jesteś bardzo zdolna. Zosia poczuła, że strach gdzieś ucieka.

W przerwie Zosia bawiła się z Kasią na placu zabaw. Huśtały się tak wysoko, że sięgały prawie nieba. – Lubię szkołę! – krzyknęła Zosia, a dzwonek w kieszeni cicho zadzwonił.

Po powrocie do domu Zosia opowiedziała mamie o wszystkim. – Widzisz, kochanie, odwaga to nie brak strachu, ale robienie czegoś mimo strachu – powiedziała mama. Zosia przytuliła się i wiedziała, że jutro znów pójdzie do szkoły z uśmiechem.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Zosia patrzyła przez okno na pierwszą gwiazdkę. Dzwonek leżał na szafce nocnej. – Dobranoc, dzwoneczku – szepnęła. – Dobranoc, szkoło. I zasnęła spokojnie, marząc o jutrzejszej przygodzie.