Pierwsze słowo Leny

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała sobie Lena. Każdego ranka budziła się z uśmiechem i patrzyła na świat pełen dźwięków: szum wiatru, śpiew ptaków, trzaskanie drzwi. Ale Lena jeszcze nie mówiła – jej usta tworzyły tylko ciche mruczenie i śmiech.

Pewnego dnia Lena postanowiła, że chce powiedzieć swoje pierwsze słowo. To miało być „mama” – słowo, które słyszała najczęściej, gdy jej mama wchodziła do pokoju. Lena otworzyła buzię, ale zamiast słowa usłyszała tylko „aaa…” – coś jakby echo. Zmarszczyła brwi i spróbowała jeszcze raz, ale znów nic nie wyszło.

Wtedy z półki zeskoczył jej pluszowy miś, Piotruś. Miał guzikowe oczka i miękkie futerko. „Nie martw się, Leno” – powiedział cichutko. „Z każdym nowym słowem jest trochę jak z układaniem puzzli. Musisz spróbować kilka razy, aż wszystkie kawałki do siebie pasują.” Lena spojrzała na misia zdziwiona, ale uśmiechnęła się.

Miś pokazał jej, jak składać dźwięki. „Spróbuj najpierw zrobić „m” – zamknij usta i zrób bzyczenie.” Lena zacisnęła wargi i wydała dźwięk „mmmm”. „Bardzo dobrze!” – pochwalił Piotruś. „A teraz dodaj „a” – otwórz buzię szeroko.” Lena spróbowała: „ma… ma…” – i nagle coś drgnęło w jej gardle.

Ćwiczyli razem przez całe przedpołudnie. Lena powtarzała „ma” i „ma”, czasem razem, czasem osobno. Piotruś skakał z radości, gdy udało jej się powiedzieć „mama” – jeszcze trochę niewyraźnie, ale jednak! Lena poczuła, jak coś ciepłego rozlewa się w jej brzuszku – to była duma i radość.

Wieczorem, kiedy mama przyszła do pokoju, Lena wzięła głęboki oddech. Spojrzała na nią swoimi wielkimi niebieskimi oczami i powiedziała wyraźnie: „Mama!”. Mama uśmiechnęła się szeroko, a z jej oczu popłynęły łzy szczęścia. Przytuliła Lenę mocno, a dziewczynka poczuła, że to najwspanialsze słowo na świecie.

Od tego dnia Lena zaczęła mówić coraz więcej. Każde nowe słowo było dla niej jak małe odkrycie. Ale najbardziej lubiła to pierwsze – bo ono otworzyło drzwi do całego świata rozmów, piosenek i opowieści na dobranoc.

Gdy nastała noc, Lena leżała w swoim łóżku, a Piotruś siedział obok. Przez okno wpadało światło gwiazd, a w pokoju panowała cisza. „Dobranoc, misiu” – szepnęła Lena. I choć to były tylko dwa słowa, czuła, że są równie ważne jak pierwsze. Zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, słysząc w oddali cichy śpiew ptaków.