Bajka o piekarzu Franku i zaczarowanym chlebie

— Bajka do czytania —

W małym, pachnącym miasteczku mieszkał piekarz Franek. Każdego ranka wstawał wcześnie, by upiec najmiększy chleb i najsłodsze bułki. Jego piekarnia pachniała tak cudownie, że wszyscy mieszkańcy ustawiali się w kolejce już o świcie.

Pewnego dnia Franek obudził się wyjątkowo wcześnie. Przeciągnął się, ziewnął i powiedział do swojego kota Mruczka: "Dziś upiekę największy bochenek chleba, jaki kiedykolwiek widział świat!". Mruczek zamruczał i potarł się o nogi piekarza.

Franek wsypał do miski mąkę, dodał szczyptę soli, łyżkę masła i trochę ciepłej wody. Mieszał i mieszał, ale ciasto było dziwnie twarde i nie chciało rosnąć. "Hmm, coś jest nie tak" – pomyślał Franek i podrapał się po głowie.

Nagle przypomniał sobie, że zapomniał dodać drożdży! Bez nich chleb nigdy nie będzie puszysty. "Ojej, zapomniałem o najważniejszym składniku!" – zawołał Franek. Szybko dodał drożdże i ponownie zaczął wyrabiać ciasto.

Ciasto powoli zaczęło rosnąć, robiło się coraz większe i puchate. Franek uśmiechnął się i włożył je do pieca. Po chwili cała piekarnia wypełniła się zapachem świeżego chleba. Mruczek oblizał się na samą myśl o chrupiącej skórce.

Kiedy chleb był gotowy, Franek postawił go na ladzie. Ludzie z miasteczka przyszli, kupili go i chwalili: "Jaki pyszny! Najlepszy chleb w okolicy!". Franek był bardzo dumny, ale wiedział, że bez drożdży nic by z tego nie wyszło.

Wieczorem, gdy już zamknął piekarnię, Franek usiadł na ławce przed domem. Patrzył na gwiazdy i myślał: "Każda praca jest ważna, nawet małe drożdże robią wielką różnicę". Mruczek wskoczył mu na kolana i zamruczał cicho.

Nadszedł czas snu. Franek położył się do łóżka, a przez okno wpadało światło księżyca. Zamknął oczy i szepnął: "Dobranoc, Mruczku. Dobranoc, małe drożdże". Wkrótce zapadł w spokojny sen, a nad miasteczkiem rozbłysły gwiazdy.