Bajka o tym, jak Krecik uczył się kręcić głową

— Bajka do czytania —

Mały Krecik mieszkał w norce pod starym dębem. Każdego wieczoru, gdy księżyc wschodził nad łąką, Krecik wychodził na spacer, żeby pożegnać się z przyjaciółmi. Dziś jednak coś było inaczej – Krecik zauważył, że Sowa kręci głową, patrząc na niego.

– Dlaczego Sowa kręci głową? – zapytał Krecik swoją mamę. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: – Może jest zdziwiona, że dziś tak wcześnie wyszedłeś. Krecik zastanowił się i też pokręcił głową, naśladując Sowę. Sowa uśmiechnęła się i odleciała.

Potem Krecik spotkał Zająca, który biegał po łące. Zając zatrzymał się i pokręcił głową, patrząc na Krecika. – Czemu Zając kręci głową? – spytał Krecik. – Może się cieszy, że cię widzi – odpowiedziała Mama. Krecik znów pokręcił głową, a Zając podskoczył radośnie.

Kiedy Krecik wrócił do norki, zobaczył Małego Borsuka, który kręcił głową przed swoją mamą. – A to dlaczego? – zdziwił się Krecik. – Bo nie chce iść spać – wyjaśniła Mama Krecika. – Ale to nie znaczy, że musi tak robić. Lepiej powiedzieć, co się czuje.

Krecik pomyślał i sam spróbował pokręcić głową, gdy nie chciał jeść marchewki. Mama spojrzała na niego łagodnie. – Kręcenie głową może mówić różne rzeczy: „nie”, „nie wiem” albo „cieszę się”. Ważne, żebyś wiedział, co chcesz powiedzieć.

Krecik położył się na swoim posłaniu z mchu. Przymknął oczy i pomyślał o wszystkich, którzy dziś kręcili głowami. Każdy z nich mówił coś innego. Krecik uśmiechnął się i postanowił, że jutro też będzie kręcił głową, ale tylko wtedy, gdy będzie chciał coś powiedzieć.

Mama pogłaskała go po głowie i zaśpiewała cichutką kołysankę. Gwiazdy na niebie mrugały, a Krecik czuł się bezpiecznie. Wiedział, że nawet jeśli kręcenie głową może być różne, najważniejsze jest to, co czuje w sercu.

I tak Krecik zasnął spokojnie, a jego mała główka odpoczywała. Wokół norki zapanowała cisza, tylko księżyc świecił cichutko przez liście dębu. Dobranoc, Kreciku, dobranoc, mały odkrywco.