Bajka o zaplecaniu warkocza

— Bajka do czytania —

Mała Zosia stała przed lustrem. Miała długie, złote włosy, które spływały jej na ramiona. Chciała zrobić sobie warkocz, taki jak mama nosiła do pracy.

Mama uśmiechnęła się i powiedziała: – Zobacz, to łatwe. Najpierw dzielimy włosy na trzy pasma. Zosia przyglądała się uważnie. Mama splatała pasma powoli, raz lewe, raz prawe, aż powstał gruby, lśniący warkocz.

– Teraz twoja kolej – powiedziała mama. Zosia chwyciła trzy kosmyki. Jej małe rączki trochę się plątały. Raz upuściła pasmo, raz za mocno pociągnęła. Warkocz wyszedł krzywy, ale Zosia się nie złościła.

– Każdy warkocz jest inny – szepnęła mama. – Twój jest wyjątkowy, bo zrobiłaś go sama. Zosia spojrzała w lustro. Krzywy warkocz wyglądał jak mała dżdżownica, ale Zosia była dumna.

Przez kilka dni Zosia ćwiczyła. Rano, po południu, wieczorem. Jej warkocze stawały się coraz prostsze. Pewnego dnia zrobiła warkocz idealny – gładki jak wstążka. Mama klasnęła w dłonie.

– Udało się! – zawołała Zosia. – Teraz mogę zaplatać warkocze swoim lalkom. I tak zrobiła. Każda lalka dostała swój własny, mały warkoczyk. Lalki uśmiechały się do Zosi.

Wieczorem Zosia położyła się do łóżka. Jej włosy były splecione w miękki warkocz. Czuła, jak dotyka poduszki. Zamknęła oczy i pomyślała o tym, jak fajnie jest uczyć się nowych rzeczy.

Gwiazdy na niebie świeciły cicho. Zosia ziewnęła. Jutro znów będzie ćwiczyć – może zrobi warkocz z kokardą. Ale teraz czas spać. Dobranoc, mała Zosiu. Dobranoc, warkoczu.