Peppa i zaczarowany kamień

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka mała Peppa bawiła się w ogrodzie pod starą jabłonią. Nagle wśród korzeni drzewa dostrzegła coś błyszczącego – mały, okrągły kamień, który mienił się wszystkimi kolorami tęczy. Gdy go podniosła, poczuła ciepło płynące przez palce.

– Jaki piękny! – szepnęła Peppa, obracając kamień w dłoniach. Nagle usłyszała cichutki głosik: – Jestem kamieniem spełniającym życzenia. Wypowiedz jedno, a się spełni. Peppa pomyślała chwilę i powiedziała: – Chciałabym mieć największy zamek z piasku na świecie! I w jednej chwili w ogrodzie wyrósł olbrzymi, złocisty zamek z basenem i wieżami. Peppa skakała z radości, ale po chwili zrobiło jej się smutno, bo nie miała się kim pochwalić.

Przypomniała sobie o swoim przyjacielu Kubie, który uwielbiał budować zamki. Pobiegła do niego i zawołała: – Chodź, zobacz, co mam! Kuba spojrzał na zamek i aż zaparło mu dech. – Mogę wejść? – zapytał nieśmiało. Peppa skinęła głową, a oni razem zaczęli skakać po wieżach i zjeżdżać po zjeżdżalni. Śmiech niósł się po całym ogrodzie.

Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Peppa pomyślała o nowym życzeniu. – Chciałabym, żeby ten zamek został na zawsze i żeby mogły się nim bawić wszystkie dzieci z naszego podwórka! Kamień zamrugał, a zamek stał się jeszcze większy, z huśtawkami i tajemnymi przejściami. Następnego dnia przyszły dzieci: Zosia, Franek i mała Lena. Bawili się wszyscy razem do wieczora.

Peppa zrozumiała, że prawdziwa magia nie polega na posiadaniu, ale na dzieleniu się. Gdy kamień zapytał: – Co teraz chcesz? – ona odpowiedziała: – Chcę, żebyś ty też mógł się cieszyć razem z nami. Kamień zaświecił jasno i przemienił się w mały, ciepły księżyc, który zawisł nad ogrodem, otulając wszystkich spokojnym blaskiem.

Każdej nocy, gdy Peppa kładła się spać, spoglądała w okno i widziała ten mały księżyc. Czuła wtedy, że dzielenie się radością sprawia, że świat staje się większy i piękniejszy. Zamykała oczy, uśmiechała się i szeptała: – Dobranoc, mój przyjacielu.

Gwiazdy na niebie migotały cichutko, a w ogrodzie pod jabłonią słychać było tylko szum liści i senne westchnienie kamienia. Peppa wiedziała, że jutro znów będzie mogła dzielić się magią z innymi. I to był najlepszy sen, jaki mogła mieć.