Bajka o Peppie, która zgubiła uśmiech

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, w dziupli na starej sośnie, mieszkała wiewióreczka Peppa. Miała mięciutki, rudy ogonek i wielkie, błyszczące oczy. Pewnego dnia Peppa obudziła się i… nie mogła znaleźć swojego uśmiechu.

Szukała pod poduszką, zaglądała do kubeczka po orzeszkach, a nawet potrząsnęła swoim ogonkiem. Uśmiech zniknął! Peppa poczuła się smutna. Usiadła na gałęzi i westchnęła: „Ojej, gdzie się podział mój uśmiech?”.

Wtedy obok przefrunął ptaszek Titi. Zobaczył smutną Peppę i zaćwierkał: „Peppo, czemu jesteś smutna? Może chcesz polecieć ze mną nad łąkę?”. Peppa pokiwała główką: „Nie mam uśmiechu, nie chce mi się latać”. Titi nie odleciał, tylko usiadł obok i zaśpiewał jej wesołą piosenkę.

Peppa posłuchała i… na jej pyszczku pojawił się malutki uśmieszek. „Dziękuję, Titi!” – powiedziała. Wtedy z krzaka wyskoczył zajączek Kicuś. Miał zawiązaną łapkę i płakał. „Upadłem i boli mnie łapka” – poskarżył się.

Peppa zapomniała o swoim smutku. Pobiegła do dziupli i przyniosła Kicusiowi miękki listek i orzeszka. „Pomasuję ci łapkę, a potem zjemy razem orzeszka” – powiedziała. Kicuś przestał płakać i uśmiechnął się szeroko. A wtedy Peppa poczuła, że jej własny uśmiech wrócił – wielki i ciepły jak promyk słońca.

„Dziękuję, Peppo!” – zawołał Kicuś. Peppa uśmiechnęła się od ucha do ucha. Zrozumiała, że jej uśmiech nie zgubił się wcale – po prostu czekał, aż zrobi coś dobrego dla kogoś innego.

Wieczorem, gdy na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy, Peppa wróciła do swojej dziupli. Ułożyła się wygodnie w miękkim mchu, a jej ogonek otulił ją jak kocyk. Uśmiechnęła się do gwiazd i szepnęła: „Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciele”.

Gwiazdy mrugały do niej przyjaźnie, a w lesie zapanowała cisza. Peppa zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, wiedząc, że uśmiech zawsze wraca, gdy się nim dzielisz.