Bajka o patrzeniu w księżyc

— Bajka do czytania —

Mała Zosia mieszkała w domku na wzgórzu, skąd każdej nocy widać było ogromne, srebrne koło na niebie. To był księżyc. Mama mówiła: „Zosiu, popatrz w księżyc – on zawsze świeci dla ciebie.” Zosia siadała na poduszce przy oknie i patrzyła.

Księżyc był wielki i okrągły jak talerz. Zosia widziała na nim ciemne plamki. „To chyba małe chmurki” – pomyślała. Przymknęła oczy i wyobraziła sobie, że to miękki kocyk, który księżyc rozkłada, żeby gwiazdy mogły spać.

Nagle zobaczyła, że księżyc się uśmiecha. „Dobry wieczór, Zosiu” – szepnął cichutko. Zosia uśmiechnęła się do niego. „Dlaczego jesteś taki jasny?” – zapytała. „Bo lubię, gdy dzieci patrzą na mnie przed snem” – odpowiedział księżyc.

Księżyc opowiedział Zosi, że każdej nocy patrzy na różne domy. Widzi, jak dzieci układają misie do snu, jak mamy czytają bajki, jak tatusiowie gaszą światło. „Jestem strażnikiem nocy” – powiedział dumnie.

Zosia zapytała: „A widzisz też inne dzieci?” Księżyc zamrugał jednym okiem. „O, tak! Jedno dziecko widzi we mnie wielką lampę, inne widzi okrągły ser, a jeszcze inne – srebrną łódkę. Każdy widzi coś innego.”

Zosia pomyślała, że to piękne – że księżyc może być wszystkim, co sobie wymyślimy. „Dziękuję, księżycu” – szepnęła. „Dziś jesteś moim przyjacielem.” Księżyc uśmiechnął się jeszcze cieplej i powoli zaczął chować się za chmurkę.

Mama przyszła i pogłaskała Zosię po głowie. „Czas spać, córeczko.” Zosia położyła się, a przez okno wpadał delikatny blask. „Dobranoc, księżycu” – wyszeptała. Księżyc odpowiedział jej cichym światłem, które tańczyło na poduszce.

Zosia zamknęła oczy i czuła, jak srebrne promienie otulają ją do snu. W pokoju zrobiło się cicho i spokojnie. Gwiazdy na niebie mrugały dobranoc. Zosia zasnęła z uśmiechem, a księżyc czuwał nad nią aż do rana.