Bajka o małym kiwaniu głową

— Bajka do czytania —

Mała Zosia miała trzy lata i bardzo lubiła kiwać głową. Kiwała nią, gdy jadła, kiwała, gdy bawiła się klockami, a nawet gdy mama czytała jej książeczkę.

Pewnego dnia Zosia poszła z mamą do parku. Na ławce siedziała pani z pieskiem. Piesek merdał ogonem i patrzył na Zosię. Zosia też na niego patrzyła i zaczęła kiwać głową. Piesek zamerdał ogonem jeszcze szybciej.

W parku Zosia spotkała swojego przyjaciela, Antka. Antek miał nową piłkę. – Chcesz się pobawić? – zapytał. Zosia pokiwała głową, a Antek się uśmiechnął. Razem rzucali piłką i śmiali się.

Potem przyszła babcia Zosi. – Zosiu, pomożesz mi zebrać liście? – zapytała. Zosia znów pokiwała głową. Babcia pogłaskała ją po włosach i powiedziała: – Jesteś bardzo grzeczna.

Wieczorem mama zapytała Zosię: – Czy chcesz posłuchać bajki przed snem? Zosia pokiwała głową i przytuliła się do mamy. Mama zaczęła czytać cichutko, a Zosia słuchała z zamkniętymi oczami.

Kiedy bajka się skończyła, mama powiedziała: – Widzisz, Zosiu, kiwanie głową to taki magiczny gest. Mówi: „Tak, rozumiem, zgadzam się”. Dzięki niemu inni wiedzą, co czujesz.

Zosia ziewnęła i pokiwała głową jeszcze raz, tym razem bardzo wolno. Mama uśmiechnęła się i przykryła ją kołderką. – Dobranoc, moja mała kiwająca główko – szepnęła.

Gwiazdy na niebie mrugały do Zosi, a ona kiwała im głową, aż w końcu zasnęła. I nawet we śnie kiwała głową, bo wiedziała, że to najpiękniejszy sposób, by powiedzieć „tak” światu.